Filipinlerde güven meselesi

“Kaderin  Çağrısı”  kitabında Niyazi  Sanlı, Zanbounga’da gayretleri  anlatıyor:

Ferhat Bey, bu hakaret cümlelerini ve tahkir edici bakışları ömrü boyunca unutmadı. Zoruna da gitmişti ama dert etmedi o.  Asla umutsuzluğa düşmedi. Heyecanını kaybetmedi. En çorak topraklarda bile gül bahçeleri yetiştirmeye sözü vardı zira. Geri dönmek, vazgeçmek, umutsuzluğa düşmek, bir hizmet neferi olarak, lügatinde yoktu zira.

Duaya sarıldı Ferhat Bey. Sebeplerin sükût ettiği yerde duanın açamayacağı kapı, çözemeyeceği problem var mıydı ki?

Tam beş yıl sonra, Zamboanga’dan yükünü alıp bir başka ülkeye gideceği zaman bu cümleleri Üstad Şerif’e hatırlatacak ve şu cevabı alacaktı Ferhat Bey:

Üstad Şerif, zaten kendi çocuğunu da bir müddet sonra bu okula vermişti güven nişanesi olarak.

Dünyanın her yerinde tekrarlanan bir hikâyedir bu güven meselesi. Samimiyet ve dua ile çıkılan bu yolun en mühim unsurlarından biridir güven tesis etmek. Allah bu yolun yolcularını her yerde himaye etmiş ve inayet elini sebeplerin tükendiği yerde uzatmış ve bütün kapıları sırlı bir anahtar ile açmıştır.

Üstad Şerif, aynı zamanda MNLF (The Moro National Liberation Front / Moro Ulusal Kurtuluş Cephesi) örgütünün genel sekreteri ve sözcüsüydü. Filipinler’in güneyinde etkinlik gösteren ve bağımsızlığı amaçlayan bir Müslüman örgüt olan MNLF’in ikinci adamı konumundaydı Üstad Şerif. Verdi mi veriyor, aldı mı alıyordu. Tüm yetki ondaydı. Esasen dört kişilik bir komite vardı, ama fiiliyatta Üstad Şerif ne derse o oluyordu.

Okul yeri, Pasifik okyanusunun kıyısında çok büyük bir arazi üzerindeydi. Yüz yüze bakan, dairesel şekilde yapılmış iki binadan müteşekkil okulun, iki bina ortasında kalan güzel bir iç bahçesi vardı. Hem iç bahçede hem dış bahçede tropikal ağaçlar ve bitkiler bulunuyordu.

Üstad Şerif, kendisini zorlayacağını düşündüğü bu genç adama, “Siz tamiratını yapın, binanın birini siz kullanın, birini de bize bırakın.” teklifinde bulundu. Ferhat Bey, aynı bahçe iç