Firavunlar ve Nemrutlar aynen böyle davranır...

Bediüzzaman Hazretleri Kur’anî ve Kur’an dışı terbiyeyi mukayese ederken diyor ki: 

“Kur’an dışı terbiye, bugüne kadar görüldüğü şekliyle fertleri, zilletler içinde potansiyel bir FİRAVUN  yapmıştır. Evet firavunluğun iki yönü vardır. Bir yönü itibarıyla güçlü, kuvvetli olma durumu ki, işte bu durumda o, ‘Saldırgan, Cebbar, Zâlim,  Hodfüruş ve Bencildir.’  Diğer yönü itibarıyla zayıf ve iktidarsız  olma hâlidir ki, bu zaviyeden de o, başkalarının ayağını öpecek kadar zelil, zavallı ve sefildir. Bediüzzaman  Hazretlerinin de buyurduğu gibi, dünyevilik felsefesine bağlı biri ASLINDA  BİR  FİRAVUNDUR; FAKAT  MENFAATI  İÇİN  EN  ÖNEMSİZ ŞEYLERE İBADET  EDEN ZELİL BİR  FİRAVUNDUR…  HASİS  BİR  ÇIKAR  İÇİN ŞEYTAN  GİBİ,  ŞAHISLARIN  AYAĞINI  ÖPEN  AŞAĞILIK,  BİR KAYPAK  BİR  İNATÇIDIR.  Kur’an terbiyesiyle yetişmiş bir  ruha gelince o, ‘Bir kuldur, ama mahlûkatın en büyüğüne karşı dahi ibadete tenezzül etmeyen aziz bir kuldur.’

“Bu durum, sadece Hz. Musa’nın karşısındaki FİRAVUN  için değil, tarihteki bütün FİRAVUN-MEŞREPLERİNDE  ORTAK  VASFIDIR. Bu kabil FİRAVUNLARIN en mebzul (bol, ucuz) olduğu çağ da bu çağ olsa gerek. İşleri düştüğü zaman veya çıkarları söz konusu olduğunda karşınızda iki büklüm olur, zilletle kıvranır ve ayağınıza kapanırlar; ayaklarını sağlam bir yere bastıkları ve kendilerini güçlü hissettikleri zaman da saldırgan vahşî, hodbin ve hodfürüş kesilirler. İşte bu İKİ  YÖNLÜLÜĞÜN  ifadesi olarak bunlar FİRAVUNLUK  ve  NEMRUTLUKLA anılırlar. 

“Firavunlaşan insanların bu çarpık psikolojisini, KUR’AN şöyle resmeder: ‘Derhal (adamlarını)  topladı ve (onlara) bağırdı: -Ben, sizin en yüce Rabbinizim!’ derdi.” (N