Geçmişten gelen ders, sohbet ve kitap müzakere kültürü

Bazı konular var ki ne kadar üzerinde durulsa değer. Bilhassa inanç, düşünce ve kültür hayatımız adına hayati önem arz eden konuların sık sık tekrar edilmesinde zaruret vardır. Bilinen konuların dile getirilmesi bazılarına klasik, bazılarına da sıradan bir tekrar gibi gelebilir. Varsın öyle olsun. Belki de bazıları için böyle bir hatırlatma faydalı olur. Belki de bazılarının meseleyi gündeme almasına, hayata geçirmesine vesile olur. Konu kitap okuma, ders ve sohbet kültürünü/geleneğini terk etmeme, canlandırma ve sürdürme. Bir sonraki adım da bunu gelecek nesillere aktarma. Her şeye rağmen. Bu tarz bir giriş bana biraz Cuma namazı hutbesinde hocalarımızın konuya başlamadan önce “Hutbemizin mevzuu” demeleri gibi geldi ama olsun.

Geçmişteki Hizmet kazanımlarını yeni nesillere aktarma adına bunun yerine getirilmesi gereken mühim bir görev olduğunu düşünüyorum. Zannediyorum siz de aynı kanaati paylaşıyorsunuzdur. Şimdilerde düzenli yapılan ders ve sohbetlerde tabii ki ders, sohbet, kitap okuma ve müzakere yapılmaktadır. Fakat bunun bir vazife gibi değil de ibadet neşvesiyle yapılması daha da yaygınlaştırılarak aileyi ve misafirlikleri de kapsayacak şekilde sosyal hayata yayılması gibi konular üzerinde bilhassa daha ciddi durulmasının gerektiği kanaatindeyim.

Hizmet insanı evvelinde oldukça sınırlı sayıda yapılan beraber kitap okumaya, ders ve sohbet geleneğini aldı, devam ettirdi, genişletti ve onun bereketiyle bugünlere kadar geldi. Hani Akif merhum der ya:

“Hani ashâb-ı kirâm ayrılalım derlerken 

Mutlaka sûre-i ve’l-asr’ı okurmuş bu neden?”

İşte bunun gibi, o dönemlerde de Hizmet insanı ne zaman bir araya gelse bir kitaptan kısa da olsa bir bölüm okur, müzakere etmeden ayrılmazdı. Bir kitabın okunduğu o sohbet meclislerinde her şey his, hevasattan daha çok bir esasa bağlanırdı. O mübar