'Gittiğiniz her yere bir avuç umut taşıyın!'

         Bir asırdan önce Üstad Bediüzzaman Hazretleri diyor ki: “Ümidim var ki, şu istikbâl inkılabatı içinde en yüksek ve gür sadâ İslamın sadâsı olacaktır.”

         1911’de Şam’da Emevî Câmii’nde bir konuşma yapan Bediüzzaman Hazretlerinin bu konuşması  Hutbe-i Şamiye ismiyle kitaplaştı. Ümitsizlikten kurtulup ümit içinde olmamız lâzım geldiğini maddî-manevî bütün gerekçe ve delilleri en iknâ edici şekilde bu kitapta anlatmıştı…

         M. Fethullah  Gülen Hocaefendi’nin, Dr. Mehmet Ateş arkadaşımıza  “Gittiğiniz her yer bir avuç umut götürün” demişti.

         **               *                *

         Birinci Dünya  Savaşı’nda, esir olan Müslümanları, yüksek  duvarlarla çevrili bir kampa koymuşlardı. Düşman Komutanı yukarıdan bakıyordu. Müslümanlar ellerini, kollarını, yüzlerini ve ayaklarını yıkıyorlar sonra kampın büyük kapısına kadar geliyor, ellerini kapıya dokunduruyor ve geri dönüp gidiyorlardı. Bu Komutan merak edip “Siz böyle ne yapıyorsunuz?” diye sordu. Onlar da “Bugün Cuma… Cuma namazı kılmak için câmiye gitmemiz lâzım, ama her taraf çevrili ve kapalı….  Biz namaz vakti abdestimizi alıp kapıyı çalıyoruz. Sonra da ‘Yâ Rabbi Cuma namazına gitmek istiyoruz ama ancak buna gücümüz yetmiyor. Kapıyı ancak Sen açtırabilirsin’ deyip dua ederek dönüyoruz.” dediler. Bunun üzerine komutan insafa gelip, bunların cumaya gitmesine izin verdi.

         Yani insan böyle durumlarda elinden geleni yaparak gücünü aşanı Allah’tan istemeli…  Çareleri düşünüp bütün gücünü sarfetmeli. Cenab-ı Hak, zaten insandan gücünü aşan bir şey