Gözyaşları...

Bir grup akademisyen arkadaşımızla birlikte Orta Asya’daki bir ülkede hizmet hareketinin açmış olduğu okulları ziyaret için gitmiştik. Ülkedeki şartlar çok zordu. Ülkenin de çok problemleri vardı. Bütün bu zorluk ve problemlere rağmen öğretmen, idareci, iş adamı arkadaşlarımız ciddi fedakarlıklarla bu ülkenin değişik şehirlerine gitmişler ve o şehirlerde Allah’ın izni ve inayetiyle okullar açılmıştı. Bu okullar,o ülkenin mevzuatına uygun okullardı. Öğrenciler, öğrencilerin velileri, devlet yetkilileri bu durumdan çok memnundular.

Geçirmiş oldukları sıkıntılardan sonra bu şekildeki samimi, beklentisiz, ülkenin geleceğine hizmet eden bu faaliyetleri çok takdir etmişlerdi.

Ben Fatih Üniversitesi rektörü iken bu ülkenin Milli Eğitim Bakanı, bizim üniversitede okuyan kızını ziyaret için üniversiteye gelmiş ve bana da, işim vardır veya meşgulümdür diye nezaketinden haber vermemişti. Geldiğini duyunca ben de derhal kafeteryaya gidip onları ziyaret etmiştim. Sonra da odama davet etmiştim.

Bu ülkenin başkentinde açılan bu  okulları akademisyen arkadaşlarımızla birlikte ziyaret ettik. Okullar pırıl pırıldı. Türkiye’den giden öğretmen, idareci arkadaşlarımız, yerel öğretmen ve idarecilerle beraber çok gayretli, güler yüzlü idiler. Ülkedeki bu kadar sıkıntı ve problemlere rağmen, onlar hiç bunları dile getirmeden önlerine bakıyorlar ve öğrencilerini en iyi şekilde yetiştirmeye gayret ediyorlardı.

Ülkenin yetkililerini ziyaret ettik. Bu okullardan onlar da çok memnundular.

Mevsim de müsait olduğu için bir akşam yemeğini okulun terasında öğrenci velileri ile birlikte yemiştik. Veliler, tek tek konuşup okula, idarecilerine, öğretmenlere ve bizlere teşekkür ettiler. Bir veli, “biz aslında nedense birbirimizle çok sık görüşmüyoruz. Ama okul bizi değişik vesilelerle bir araya getiriyor. Biz akrabaları