Gülerce'ye nasıl tahammül edildi?

Gelmiş geçmiş en büyük yolsuzluk skandalının ortaya çıkmasından beri iktidar, Cemaati suçlayacak malzeme aradı. Ele avuca gelecek bir şey bulamadı. En güvendikleri Tahşiye davası ile yola koyuldular; ama her aşamada iddiaların ne kadar saçma olduğu ortaya çıktı. Yine de hukuk katliamından geri durmadılar, bölük pörçük ve suç olmayan eylemlerden mahkeme kapılarını aşındırdılar…

15 Temmuz’daki kurgulanmış-kalleş darbe teşebbüsünü Cemaat’in üzerine yıkmaya heveslendiler. Beyin yıkama metotlarıyla toplumun önemli bir bölümünü bu yalana inandırıp herkesi kandırdılar; ama hukuki boşlukları hala dolduramıyor; darbede kendi planlamalarının etkin rolünü gizlemekte güçlük çekiyorlar. Olmuyor. Bir açığı kapatsalar öbür taraf çıplak hale geliyor.

En son Rusya Büyük elçisine yapılan kalleş suikastı onlarca yalan uydurmak suretiyle Cemaat’e yıkmaya cüret ettiler. Nafile. Katilin profili, olay esnasında söyledikleri, yakın arkadaş çevresi, emniyetteki tasfiye sonrası eline silah tutturulması, El Nusra bağlantısının gizlenemez derecede açıkta olması vs. yalancıların mumunu yatsıya bırakmadı…

Hal böyle olunca geriye sadece ‘itirafçı’ adı verilen iftiracılar kalıyor. Malını, ailesini, canını, hürriyetini tehlikede gören ve korkunun esiri haline getirilmiş bazı kişiler itirafçılık adı altında sunulan ahlaksız teklife evet demek zorunda bırakılıyor. Bu tip zayıf karakterli insanların uydurma beyanları tek başına delil olabilir mi? Asla! Ne var ki AKP yargısının elinde avucunda suç unsuru sayılabilecek somut hiçbir delil yok. En güvendikleri ByLock bile ortaya çıkan gerçekler karşısında delik deşik oldu. Vicdanını bir adama satmış yargı için şimdi tek sığınak itirafçılar.

İtirafçı adıyla iftirada bulunan insanların hukuken çok büyük bir çıkmazı var: Madem yapılanlar suçtu, beraber çalıştığın kişiler bir örgüttü; sen de aynı suçu işlemiş olmuyor musun? Mesela ‘Çatı davası’ dedik