''Günümüz hâdiseleri açıkça göstermektedir ki...''

Zifirî karanlıkta yolunu kaybeden bir insan, ye’s içinde bulunduğu bir anda bir ışık görse; gördüğü fecr-i kâzib yâni, yalancı sabah da olsa, o ışığa doğru yürür. Ümidini kaybetmeden yoluna devam ederse fecr-i sâdıkla karşılaşır. O ışığa doğru yaklaştıkça aydınlık artar, o zaman gece yerini gündüze bırakır. Böylece korku gider, gönüllerde ümit arzusu uyanır.

     

Kalbi küfür ve dalâlet karanlığı içinde bulunan bir insan için îman; iç ve dış dünyası itibariyle bir nur, bir ışıktır. İnsan, Allah (cc) ve Resulünü (sav) tanıdıkça, îmanı geliştikçe, kararmış kalbi aydınlanmaya başlar. Dîn-i Mübîn-i İslâm’ı araştırıp öğrenerek, onu hayâtına mâlettikçe nuru artar. Böylece huzur ve güveni şahlanır.

     

Mârifetin kazandırdığı aşk ve heyecanla kanatlanan bu mü’minler; ihlâs, samîmiyet, vefâ ve sadâkatla, muhtaç gönüllere gerçekleri, hakîkatleri duyurabilme adına,  şahlanan küheylanlar gibi gece gündüz yorulmadan koşar, aşılmaz engelleri geçerler.

     

Böylesine samîmiyetle ülkesinin, milletinin ve topyekün bütün insanlığın huzur, güven ve emniyetini sağlayabilmek, kardeşçe yaşamalarını temin edebilmek için; gece gündüz hizmet götürme gayreti içinde bulunan bu samîmi, hasbî, fedâkar ve kahraman ehl-i imanın; ümidini kırmak, korkutup dâvâdan soğutmaya çalışmak, maaşına, mevkîne, servetine el koyarak yıldırmak, hizmetlerine engel olmaya çalışıp yollarını kesmek isteyenler var..

   

Bu engelleri çıkaranlar, ölümle sona erecek dünyanın güç ve kuvvetini arkalarına alarak, ortalığı yakıyor ve yıkıyorlar.. Yalan, tezvir, isnat ve iftirâlarla, kendilerini  haklı göstererek, sütün kaymağı gibi hep üste çıkmaya gayret ediyor, bu yolda ellerindeki bütün imkanları kullanıyorlar.

   

Her şeyin sâhibi ve hâkimi olan Allah (cc) Nisâ suresi