Hacı Kemal’in Hikayeleri ile Büyüdük

Mevsim bahar.
Ramazan’da mânevî bahar mevsimi…
Bahar içre bahar…
Oturduğum kasabanın yakınında Belevi adında küçük bir belde var.
Her akşam teravihe giderken bu şirin beldeden geçiyoruz.
Bu sevimli belde, bu mevsim çok güzel oluyor. Yolların iki yanlarında sıralanmış badem ağaçları, sevgililerine gitmek için süslenmiş gelinler gibi çiçekli dallarından dökülen bahar gülücükleri ile gelip geçenleri selamlıyorlar.
Ne zaman bu şirin beldeden geçsem, bir mart günü aramızdan ayrılan Hizmet Hareketi’nin yeri doldurulamaz destansı kahramanlarından biri olan Hacı Kemal Ağabeyi hatırlıyorum.
Bir kuşak onun hikâyeleriyle büyüdü.
Hocaefendi'yi tanıdıktan sonra memleketi Aydın Belevi’deki binlerce dönüm zeytinlikleri ile ilgilenmedi, kendini hizmete adadı.
 Zamanını olur olmaz şeylerle zayi etmedi. Ömrünü Allah yolunda geçirdi.
“Okul Adam” unvanını alarak bu dünyadan göçtü.
 Geride çok güzel hikâyeler bıraktı.
Geçen yaz bulunduğumuz şehre kalabalık bir misafir grubu gelmişti.
Misafirlerin arasında Murad Bey adında Kırgız bir öğretmen de vardı.
Tanışırken Murad Bey “Ben Ukrayna’daki okullarda görev yapıyorum” dedi.
“Ukrayna’da savaş var” dedim.
“Savaş da devam ediyor okullarda” dedi.
 Üniversiteden mezun olunca babam beni devlete yerleştirmek istedi.
 Babam milletvekilliydi. Annem de öğretmen.
Anneme “Ben öğretmen olacağım,” dedim.
 Annem '‘Çok mu istiyorsun?’ dedi. 
“Türkiye’den gelmiş olan ağabeyler öyle istiyor, onları kırmak olmaz, onlar bizim için buralara gelmişler.” dedim.
“Tamam, ben babanı ikna ede