Hakikat-ı Ahmediyenin iki yüzü

         Efendimiz (S.A.S.) bir duasında: “(Ya Rabbi)  Senin,  Zâtını isimlendirdiğin veya Kitabında indirdiğin veya mahlûkatından birine öğrettiğin veya gayb ilminde Kendine tahsis ettiğin (Kimseye bildirmediğin)  bütün  İSİMLERİN  HÜRMETİNE… İSTİYORUM” diyor.

         Enbiya Suresi’nde net bir şekilde şunlar ifade ediliyor: “(Bütün peygamberlerden)  her birini bir hüküm ve bir ilim verdik: Dağları ve kuşları Davud’un emrine verdik. Onlar, Davud’la beraber tesbihat yaparlardı. Biz dilediğimiz her şeyi yapma kudretine Sâhibiz. Bir de Davud’a zırh yapma sanatını öğrettik ki, sizi savaşınızın şiddetinden korusun. Peki, bütün bunlar için şükrediyor musunuz?  Süleyman’a da şiddetli rüzgarı, emrine âmâde kıldık. Rüzgar onun emriyle  bu bereketli ve mübarek kıldığımız beldeye doğru eserdi. Çünkü herşeyin gerçek mâhiyetini biz biliriz. Kendisi için dalgıçlık yapan ve daha başka bir takım işler yapan bazı cinleri (şeytanları) da Süleyman’ın emrine verdik. Biz onları gözetim altında tutardık.” (21/79-82)

         Sebe Suresinde de şöyle buyuruluyor. “Rabbinin izniyle cinlerden bir kısmı Süleyman’ın önünde çalışırdı. (Şeytanlardan)  kim emrimizden sapsa, ona alevli azabımızı tattırırdık.” (34/12)

         M. Fethullah Gülen Hocaefendi diyor ki: “Süleyman Aleyhisselam cinleri emrine âmâde kılıp çalıştırma hususunda bir kısım DUALAR veya bizim bilemediğimiz Cenab-ı Hakkın GÜZEL  İSİMLERİNDEN  bazı İSİMLER  biliyordu. Esbab planında onları okuduğundan cinler onun emrine giriyordu. (…)  Allah her peygambere ayrı ayrı İSİMLER  öğretmiş olabileceği de anlaşılıyor ki, ihtimal Süleyman Aleyhisselam da kendisine öğretilen bu isimleri okuyarak cinleri emrine âmâde kılıyordu. Aslında cinleri de şeytanları da hakiki mânâda Hz.