Hapishanede Kur'ân-ı Kerîm'i keşfettim

Teknolojinin hayatımızı gasp etmesiyle birçok basit ama değerli duygularımızdan mahrum kaldığımızı, ilk mektubumun geldiği zaman anladım.

Hapishaneden önce aldığım son mektup 1990 yılında askerdeyken  bir  dostumdan  aldığım  mektuptu.  Meğer ne değerli, ne kıymetli ve ne duygu yüklü bir ifade etme tarzıymış  mektup.  Sevgiliden  gelen  mektup,  babadan gelen mektup, dosttan gelen mektup ve bayram tebrikleri hepsi  kayboldu gitti artık ve eskicide satılan  bir antika, bir  “Heey  gidi  günler”de  kaldılar.  Yakınlık  derecesine göre  seçilen  renkli  kağıtlar,  yazı  stili,  şekillerle  ifade edilen  duygular,  zarfın  çeşitliliği,  saklanan  pullar,  bir dolap üstünde kutuya hapsolmuş mektuplar, fotoğraflar, gönderilen  ses  kasetleri,  adına  şarkılar  yazılan  postacı amcalar, ucu yanmış, kalpli ve kitap arasında kurutulmuş gül  yapraklarıyla  sevgiliden  gelen  mektuplar  meğer  ne önemli  bir zerafetmiş.  İnsanlar  birbirine değer verirmiş meğersem ve yalnız değer verilenlere yazılırmış mektuplar. Şimdi bu güzelliklerin yerini, whatsapp gibi manevi değeri olmayan, anlık, basit bir şekilde ve duygudan çok uzak, 'görüldü'lü mesajlar ve hazır kalıp emojiler aldı.

Cuma günü mektup günüydü koğuşumuzda. Gardiyan öğleden  sonra  gelir,  demir  kapı  mazgalından  toplu bir şekilde bırakır giderdi. Bütün koğuş umut dolu ve parıldayan gözlerle kapıya koşar, bütün mektupları alıp isim söyleyerek dağıtan arkadaşının sesinden kendi ismini duymayı beklerdi. Mektubuna kavuşan zarfı aldığı gibi gözle görülür bir neşeyle yatakh