[Harun Tokak ] Acılara Yer Kalmadı Yüreğimde

1999 baharı kapıdaydı...

Soylu bir gün batımında uçağımız Kiev Havaalanı’na doğru süzülüyordu.

Hürrem Sultan ülkesinin ölümsüz kraliçesi, sevgilisine bakan bir ece gibi hâkim bir tepenin başından şehre bakıyordu.

Yeşil kırpıyordu kızıl gözlerini Kiev.

Bir botanik bahçesini ikiye böler gibi Dinyeper Nehri, bir günün daha bitiminin hicranıyla ağlamaktan gözleri kan çanağına dönmüş bir insan gibi yeşilliklerin arasından akıp gidiyordu. 

Değerli dostum Selim Bey yanında Gökhan adında bir üniversite öğrencisi ile karşıladı bizi.

Gökhan, uzuna yakın orta boylu, güzel yüzlü, sempatik bir gençti. Kestane rengi saçlarının perdelediği güzel gözlerinde bahar çağlıyordu.

“Ukraynalı bir aile bizi bekliyor.” dedi Selim Bey. 

Bu bizim için heyecan verici bir durumdu. İlk defa bir Ukraynalı aileye misafir olacaktık.

Akşam karanlığında yürüdüğümüz yollarda sokak lambalarının kışa özgü o sıcak ve kırmızı ışıkları, ıslak taşlarda parlıyordu. 

Rüzgâr esiyor, yağmur bazen iri damlalarla yağıyor bazen de duruyordu.  

Martın hatır gönül bilmez soğuklarından kaçarak kendimizi attığımız o evin sıcaklığını yıllar geçmesine rağmen hâlâ içimde hissediyorum. 

Evin sakinleri, bir anneyle iki kızı ve iki yaşlarında sevimli bir kız çocuğundan ibaretti. 

Loş bir lambanın aydınlattığı evin içinde zaman sessiz bir nehir gibi ağır bir sükûn içinde akıyordu. 

Yahya Kemal'in şiirleri kadar sıcak, içten, duygulu ve asûde bir evdi. 

Üniversite birinci sınıfta okuyan evin küçük kızının adı İrina’ydı. Uzun boylu, sarışın, mavi