[Harun Tokak] Allah Onu Kırmaz

Bereketli bahar yağmurlarının ışıklı damlaları suya hasret toprağa damla damla düşerken telefonuma bir mesaj düşüyor.

Bakıyorum, Ömer Yeşil’den.

Az sonra da arıyor. Yine her zamanki gibi bahçelere bahar getiren gülüşüyle görünüyor ekranda.

“Bugünkü yazınızda Ömer Kirazoğlu’ndan bahsetmişsiniz. Sana onun oğlu Mahmut Sami Kirazoğlu’nun kaleme aldığı bir yazı gönderdim.” diyor.

Allah bir yeri güzelleştirmek istediğinde sevgili kullarından birinin yolunu oraya düşürürmüş.

Konya’nın Mevlâna ile güzelleştiği gibi, Konyalı Ömer Yeşil’le de bizim memleketimiz Uşak güzelleşti.

O tıpkı Hızır gibi yürüdüğü yolların yeşerten birisi.

Şerefli bir aileye mensup. İzmir müftüsü iken Tepecik’te ilk öğrenci evinin açılmasına vesile olan, ilk açılan öğrenci kamplarını destekleyen, bir dönem Nakşi tarikatının İzmir temsilciliğini de yapan Ahmet Karakullukçu Hoca, onun dayısı.

Duruşu, gülüşü, koşuşu sanki Asr-ı Saadetten günümüze düşmüş geç kalmış bir sahabe.

Değerli eşi ile birlikte Uşak’ta yaptığı hizmetler dillere destandır.

Ağlayanın gözyaşını silmek, inleyenin iniltisini duymak, aç olanı doyurmak, yoksulu giydirmek Yeşil ailesinin günlük rutin işlerindendi.

Kapılarına gelenin boş dönmediği bir aileydi.

Başı sıkışan ona giderdi.

Şimdi bütün servetine el konuldu. Çok sevdikleri, benim de çok sevdiğim, Uşak’tan hicret etmek zorunda kaldı. Önce biraz Mısır’da kaldı. Orada bir iş yapmak imkânı olmadı. Onurlu bir insandı. Kimseye yük olmak istemedi. Kanada’ya gidip iltica etti.

Telefonda sık sık