[Harun Tokak] Asım’ın Nesli

Ramazandan sonra dün de son teşrik tekbirleri ile Kurban Bayramı çekip gitti.

Arka arkaya geçen trenlerden sonra sessizliğe bürünen kasaba istasyonları gibi günler derin bir sessizliğe büründü.

Biz ayrılıklara yazgılı toprakların çocuklarıyız.

Türkülerimiz ayrılık kokar, hüzün kokar bizim.

Yakın tarihte en çok da Çanakkale’ye, Yemen’e giden yiğitlerle yaşadık ayrılıkları.

En çok da oralarda kurban verdik.

Son kez baktılar doğdukları topraklara, son kez kokladılar yavrularını, son kez öptüler yaşlı anne babalarının ellerini.

Kimi sevdiğinin siyah beyaz fotoğrafını, kimi oyalı mendilini koynuna saklayarak yürüyüp gittiler. 

Ne akan göz yaşları ne türküler ne okunan dualar geri getirmedi onları. 

En çok da Yemen çölleri ayırdı sevdikleri birbirinden. 

Mehmet Niyazi Özdemir Ah Yemen kitabına, “Yemen çölü; nasıl bir ölü uykusundaki bunca şehidin kanı seni yeşertemedi. Anaların gelinlerin ve nice yetimlerin ıssız yerlerde döktükleri gözyaşları yağmur olup üzerine yağsaydı, bağrından ormanlar fışkırırdı. Hala derin bir sükût içindesin, bir dile gelsen neler anlatırsın neler…” sözleri ile başlar. 

Kitabın en yakıcı yanlarından biri Adil ile Hüseyin hazin hikayesidir...

Her ikisi de yirmili yaşlarda olan Kadınhanı’lı Adil Yemen’e, ağabeyi Hüseyin Sina Cephesine gider.

Ne acıdır ki, Yemen'in ölüm kusan çöllerindeki onca kahramanlığa, onca fedakarlığa rağmen, İstanbul Hükümeti'nin imzalamak zorunda kaldığı Mondros Mütarekesi’yle, bütün kıt'alarda olduğu gibi Yemen'deki birliklerimiz de silahları ile İtilaf Devletleri'ne teslim edilir.

Böylece Yavuz'un Osmanlı t