[Harun Tokak] Aşk demişti yaşamın büyük ustaları...

Büyük sevdalara yüreklerini açmış mefkure muhacirleri ile büyük bir salonundayız.

Bulutlar, aşk gözyaşlarını döküyor toprağa.

Karşımdaki idealist öğretmenleri görünce bir dizideki o genç düşüyor aklıma.

Bir genç iş elbiselerini giymiş mahalleyi süpürüyor.

Esnaf dükkanlarının önüne çıkmış onu seyrediyor.

Sokağı süpüren o gence sesleniyorlar;

 “Sen temizlikçi mi oldun?” 

Genç doğruluyor, süpürgesinin sapına dayanıyor;

“Sevdiğim kızın babası sigortalı bir işin olmadan kızımı vermem dedi. Ben de bu işe girdim.” diyor.

“Bu iş sana göre değil sen daha dün bizim gibi küçük bir esnaftın, mahalleyi süpürmek, çöplerini toplamak sana mı kaldı.?”

“Mademki sevdiğime bu yolla kavuşacağım ben değil mahalleyi, bütün dünyayı süpürürüm.”

   “Aşk demişti yaşamın büyük ustaları…”

“Yeryüzü mirasçılarının en önemli iki vasfı iman ve de aşk” demişti büyük usta.

Elli kadar öğretmen iki günlük matematik zümresi için toplanmışlar.

Kimi ülkenin doğusundan kimi batısından kimi en kuzeyindeki kutup bölgelerinden gelmiş.

Yedi yıllık gurbet hayatımda ilk defa böylesine anlamlı bir manzara ile karşılaşıyorum.

Kuzeyin bu ülkesine kimi Asya bozkırlarından gelmiş kimi Afrika çöllerinden, kimi Uzak Doğudan, kimi kadri kıymetlerini bilmeyen kendi ülkesinden.

Bereketli Anadolu toprağını andıran yüzleri, kiminin Güney doğulu, kiminin Karadenizli kiminin İç Anadolu’lu, kimin Egeli ya da Trakyalı olduğunu söylüyor.