[Harun Tokak] Cihan Şah

                                                                                                           

İskandinavya’nın soğuk ülkesine hiç gelemeyeceğini sandığımız bahar nihayet gelmişti.   

Bizim oturduğumuz ve okulumuzun da olduğu Hay Sokağı’na akın akın muhacir geliyordu. 

Kısa sürede muhacirlerin sayısı on beş, yirmiyi aştı. 

Eski konağın çatı arasındaki odamızın ahşap pervazlı penceresinden arada bir geceye bakıyordum.

Üçü beşi bir araya gelmiş muhacirleri, gecenin ayazında sokak lambasının loş ışığı altında murakabeye dalmış kumrular gibi düşünürlerken görüyordum.

Dün, bebekken Hizmet’e sahip çıkmış, beslemiş, büyütmüş vatanın tertemiz evlatlarına sahip çıkmış bu insanlar şimdi mallarından, mülklerinden, evlatlarından uzak, gurbetlerde üşüyordu.

Yürekler yorgun, gözler buğulu idi. 

Bir gün Van’da kısa süre birlikte çalıştığımız Süleyman Hoca da geldi. 

Güzeller güzeli oğlu Cihan Şah yaklaşık iki yıldır Türkiye’de bir hastane odasında kanser tedavisi görüyordu. 

Başında annesi Fahriye Hanım kalıyordu. Cihan Şah’ın durumu hepimizi derinden üzüyordu.

Cihan Şah hastalığına kadar yaz tatillerini hep Amerika’da kampta Hocaefendi’nin yanında geçiriyormuş. 

Bir keresinde Fahriye Hanım’