Harun Tokak - Donör

Onu ilkin bir Avrupa havaalnında çocuklarını ve eşini beklerken görmüştüm.
O anı ölümsüzleştirmek için çekim hazırlıkları yapıyordu.
Çok heyecanlıydı.
İkide bir havaalanın folyo ile buzlanmış fotoselli cam kapılarına bakıyordu.
Elinde bir kitap, üzerinde çizgili bir tişört vardı.
Güneydoğu’nun çizgileri ile tezyin yüzü, uzuna yakın boyu, simasını tamamlayan gözlüğü ile erkek çizgileri içinde soylu bir genç olduğu her hâlinden belli oluyordu.
Asil bir duruşu vardı.
Bir metre yüksekliğindeki bir duvarın üzerine bir elini koyarak, yüzünde yılların hüznü ile başladı konuşmaya.
“Adım Fehmi, Fehmi Acat,”
Neler yaşadı, başından neler geçtiyse daha adını söylerken sesi sesi titremeye başladı.
“Kimimiz tecritte kimimiz koğuşta, kimimiz gaybubette, kimimiz gurbette kapıların açılmasını bekliyoruz.”dedi, “Tıpkı şu an benim beklediğim gibi.’’
 Kapılar ardına kadar açılmayı bekliyor. Biraz sonra bu önünde beklediğim kapı da açılacak ve yıllardır beklediğim sevgili çocuklarım ve eşim gelecek. Bütün kapılar açılıncaya kadar sabırla bekleyeceğiz. Karşımızda zorlu bir düşman var, organize bir kötülük şebekesi var. Sabırlı ve  ümitli olmalıyız. Herşeyimizi alabilirler ama umudumuzu alamazlar.
Bir gün zulüm sarayları çökecek, onların ardından giden olmayacak ama bizim izlerimiz bir ömür boyu silinmeyecek. Arkadan gelenler, ‘Yol bu,’ deyip yürüyecekler.
Ülkemizde bıraktığımız kardeşlerimiz bir takım zamanlı zamansız eleştirilerle morallerin bozulmasını değil, gelecek planları bekliyorlar.
Dün dost ve kardeş bildiklerimiz, bugün bize düşman oldular. Bize alçakça saldırıyorlar. Dün düşman bildiklerimiz de bizi sahipleniyorlar. Bu süreçte şunu an