[Harun Tokak] Elveda

HARUN TOKAK 

Soğuk bir sonbahar gecesi...

Odamda bir başıma oturuyorum. 

Kış, nesi var nesi yoksa arkasına alıp aralıksız baskınlar düzenliyor. 

Sonbahar vedaya hazırlanıyor.

Zordur vedalar. Her bir şey yarım kalır. 

 Uğurlayanı olanın vedası daha da zor olur.

Vedadan daha zor olanı ise bir gün veda edeceğini bilmektir. 

Vedalar bizi sarsar, pişirir olgunlaştırır. 

 Bu günlerde en çok yaşadığımız şey vedasız ayrılıklar.

Sonbaharda her bir şey ayrılığın izleri gibi gelir bana.

En güzel memleket türkülerimiz hep ayrılık kokar.

Bu mevsim hasretin türküleri söylenir durur içimde. 

İçimde mi sadece, dışarda da öyle…

 Sonbahar rüzgarları geceler boyunca veda türküleri söylüyor.

Gurbetteki odamdaki bilgisayarımın ekranına “elveda” yazıyorum.

Karşıma bir video çıkıyor.

Önce sonbahar esintileri gibi hazin bir melodi duyuluyor. Sonra yükseklerden düşen sular gibi bir ses, çağıl çağıl dökülmeye başlıyor.

“Elveda Erkan’ım, oğluşum… 

  Elveda boncuk gözlü güzel kızım, 

  Ayşe’m artık senin doktor olduğunu da buradan izlerim 

  Elveda seninle kol kola alışveriş yapmayı hayal ettiğim, 

  görmediğim, göremeyeceğim gelinim.”

Geçen yıl Almanya’da yapılan Türkçe olimpiyatları olduğunu anlıyorum.

 Program gurbette olmasına rağmen salon tıklım tıklım dolu. 

O geniş mekâna akın akın gelen kalabalıklar, sabırla büyüttüğü fidanların meyveye duruşunu seyre gelmiş bir bahçıvan