[Harun Tokak] Gurbet anneleri

Güzel bir bahar günü anneler günü programına gidiyoruz. Hafta sonunu fırsat bilen bahar, begonyalardan, leylaklardan, erguvanlardan ve daha nice rengarenk çiçeklerden damıtılılan parfümünü sürünmüş, göz alıcı en parlak takılarını takmış bir güzel gibi sahil boylarında, yol kıyılarında geziniyor.

Bir kere hava çok güzel... İki yanlarında sıralanmış ağaçların çiçekli dallarından dökülen bahar gülücükleri ile gelip geçenleri selamlayan hıyaban yollar, bizi etkinliğin yapılacağı mekâna taşıyor. Mütevazı salondaki dinleyicilerin hemen hepsi gurbet anneleri. Bugün, onların günü. Çocuklar babaları ile oynuyorlar.

Gurbet annelerinin her biri bir başka ülkeden gelmişler. Nice yolları, nehirleri, denizleri, korku tünellerini geçerek; nice dağları aşarak ulaşmışlar bu topraklara. Kimi Meriçlerden, kimi Asya bozkırlarından, kimi Afrika çöllerinden gelmiş. Yürüdükleri yollarda ayaklarına batan dikenleri gül sanmışlar. Hiçbiri, “Yollar gide gide seni usandım” dememişler. 

“İnsan hayatı ve insanın içindeki duygular en çok da yollara benziyor” derdi anam. Çocukluk ayrı bir yol, yetişkinlik ayrı bir yol, evlilik ayrı bir yol, gurbet başlı başına bir yol… Evlat olmak ayrı bir yol, eş olmak ayrı bir yol, anne olmak ayrı bir yol, gurbet annesi olmak ise apayrı bir yol… Dar yollar, çatallı yollar, birbirini kesen yollar, uçsuz-bucaksız yollar insanın içinde uzayıp gidiyor. 

Dağdan dağa gelinlik taşıyan bulutlar gibi ülkeden ülkeye sevg