Harun Tokak- Gurbet çocukları

Bir bahar günü yeniden gördüm onları… İkindi güneşinin ağaç yapraklarının arasından sızarak çimlerin üzerinde oluşturduğu parlak ışıkların arasından süzülüp geldiler bana doğru. Bu defa yanlarında çekik gözlü, sevimli küçük bir kız çocuğu da vardı. Yıllar önce uğurlamıştık onları Orta Asya bozkırlarına. Işıklı Göl kıyısında kıymıştık nikâhlarını. Ak alnı, ak duvağı ile beyaz bir nilüfer çiçeği gibi etrafına mutluluk saçan Elif bembeyaz gelinliği ile yürümüştü gurbete. O bir gurbet geliniydi… 

Gitmişti ama geride gözü yaşlı anne babasını bırakarak gitmişti. Babası, “Git kızım, bizim o topraklara vefa borcumuz var.” demişti ama annesi ayrılığına hiç ama hiç dayanamamıştı. İnce gelin, ananın en kıymetli hediyesi olan ayrılık gözyaşlarını yüreğinin yangınlarına dökerek düşmüştü gurbet yollarına. Genç çifti uğurladıktan sonra bir kamelyanın altına oturmuştuk. 

Yaşlı bir hacı amca ilçenin Hizmet tarihçesini ta başından itibaren anlatmıştı: “1980’li yıllarda köylerden kasabalardan gelen öğrenciler, barınmak için bir sıcak yuva bulamazlardı. Burada yurt ve okul hizmetlerini, aynı adı taşımakla gurur duyduğum, merhum Hacı Ahmet Özel başlattı. Hacı Ahmet Özel, Turgutlu eşrafından Mustafa Türk Bey’den Bornova’da bir ev satın alıyor. Bu vesile ile dost oluyorlar. 

Bir sohbet sırasında Hacı Ahmet Özel, Çivril’e bir cami yaptıracağını söylüyor. Mustafa Türk