[Harun Tokak] Gurbet gençleri

Her taraf bahar kokuyor. Güneşin son kızıl ışıkları vuruyor tepelere… Tıpkı İstanbul gibi gurbetteki bu şehirde de bahar asıl leylak, erguvan ve zambakla başlıyor. Her birinin mora çalan renge göz kırpması şehre ayrı bir güzellik veriyor. Bahar mavi-mor bir alev alıyor ve bu günlerde yeşilliklerin ortasında alevin saltanatı sürüyor.

Geçtiğimiz yollarda erguvanların, leylakların her bahar bestelenen ve rengi dışında hiçbir notası birbirine benzemeyen müziğini dinliyoruz. Erguvanların kokusu olmasa da leylaklara olan komşuluklarından dolayı en güzel kokuları içlerine çekerek derin derin nefes alıyorlar. Leylaklar, erguvanlar ile aralarındaki saltanat kavgasını sulha çevirip bahara armağan ediyor. Hüzünlü güzelliğin sahibi olan rengarenk çiçekli ağaçlar, gelinlik kızlar misali salınıp duruyor geçtiğimiz yollarda. Sanki Bebek koyunda, sanki Çamlıca eteklerindeyiz. Memleket hasreti ile erguvanlar gibi yanıyor yüreğimiz. Mor salkımlar gibi buram buram memleket kokuyor kalbimiz.

Baharın göz alıcı renkleri bizi bir gül bahçesine taşıyor. Gurbette bir grup genç oturmuş kitap okuyorlar. Bu bir avuç genci görünce sırf bu gençler için değer bu kadar memleket hasreti diyorum. İçimdeki erguvan yangınları, mor salkımlı leylakların bahar serinliğine dönüşüyor. Gurbete otağını kurmuş kültür merkezindeki pırıl pırıl gençler, “Biz ayda bir böyle bir araya gelip kitap okuyor ve kendi aramızda bir konuyu konuşuyoruz. Bu ayki konumuz kalb hayatı.” diyorlar.

Onları öyle görünce hayalim bir anda yıllar öncesine gidiyor. Hizmet Hareketi’nin ilk yeryüzü yıldızları