[Harun Tokak] İsa’lar Hep Olacaktır

Bütün dünyada olduğu gibi Kuzey Avrupa’nın kutup bölgesine yakın bu soğuk ülkede de Noel zamanı. 

Işıl ışıl parlayan sokaklar, evler, dışarlara taşan yemek kokuları... 

İncecikten yağan karın altında sokaklarda yürürken farklı konseptlerle ışıklandırılmış evlerin önünde durup, uzun uzun izlemekten kendinizi alamıyorsunuz. 

Hazreti İsa’nın doğumunu kutluyorlar. 

Gece İskandinav ülkelerine çok yakışıyor.

Bir yılın daha son günlerinde bir Havar türküsü gibi hisli bir kadın sesi dokunuyor yüreğime. 

Kuzey rüzgarları Hazreti Meryem’in sesini getiriyor.

“Milattan önceki günlerin son gecesiydi.” diye başlıyor Hazreti Meryem Doğuş Mucizesini anlatmaya.

 Milattan ne önceydi ne de sonra...

Milat’tı.

Doğum sancılarım başladı.

Mescid-i Aksa’ının Zekeriya odasındaydım. Altı yaşımdan beri evim orasıydı. Mabette doğum yapamazdım. Bu çok tehlikeli olurdu. 

Bu çocuğu nerden peydahladın, diye hem beni hem yavrumu öldürürlerdi. 

Gecenin karanlığında Doğu Kudüs’e doğru yürüdüm. 

Adımlarım ağırdı. Yorgun ve bitkindim. Gözlerimden uyku akıyordu.

Gece, karanlık, kış, tipi, yalnızlık, sancılar üzerime üşüştüler, diz çöktürmeye çalışıyorlardı.

Yalnız, kimsesiz, gariptim. 

Dualar inilti halinde dökülüyordu dudaklarımdan:

Rabbim beni hainlerin eline koma, ölüp gitsem bu dağlarda gam değil, yeter ki iffetimi koru.

Zeytin Dağı’na tırmandıkça soğuğun silleleri daha bir sertleşiyordu.

Her peygamberin kaderinde bir dağ vardı. Her peygamber daraldığında bir dağa