[Harun Tokak] İyilik

      

                                                                                                           

Bir yaz ikindisinde, efsanevi Van Gölü‘nün kıyısından havalanan uçak beni Ankara’ya taşırken içimdeki duygu şuydu: Ben bu koca şehirde ne yaparım.

Genç cumhuriyetin başkenti hakkında ilk intibam: Ankara suratı asık bir şehirdi. Devletin, millete merhametli yüzünü değil de mesafeli yüzünü temsil ediyordu.

2. Murat, İç Anadolu’ya nefes olan Hacı Bayram-ı Veli’nin burada boy atan manevi saltanatından ürkerek yüce sultanı Edirne’ye çağırıyor. Hakikatte bu telaş gereksizidir. Zira Hacı Bayram-ı Veli’nin siyasi saltanatla bir ilgisi yoktur. Onunkisi imparatorluğun iç nizamını onarmaktır.

Ama iktidarlar her zaman manevi mimarlara mesafeli durmuşlardır.

Sırf bu şüpheden dolayı Bediüzzaman’ın da kaderi, soğuk bir kış günü dağlar arasındaki küçük bir kasabaya sürgün edilmek olmuş.

Maneviyata oldukça mesafeli olan bu şehirde işimizin Doğu’daki kadar kolay olmayacağını fark etsem de; İç Anadolu’nun bu güzel şehri, Anadolu baharını hazırlayan Naci Tosun, İsmail Büyükçelebi, Salih Öz, Numan Yüksel, Abdülkadir Akşit, Mustafa Kalkankılıç, Hasan Aslankılıç, Mustafa Fidan gibi gönül sultanları sayesinde Hizmet’e erken uyandığını gördüm.

Bize de onların ayak izlerinde yürümek düşüyordu.

Okullar, yurtlar, dershanel