[Harun Tokak] Kanlı Küpeler

Komşu kuzey ülkede kızımla karlı-buzlu yollarda yürüyoruz.  

Kızım çitteki kuru yaprakları gösteriyor. Yetim çocuklar gibi birbirine tutunmuş, birbirine sokulmuşlar. Hava rüzgârlı değil. Lakin kendi oluşturdukları rüzgarlarında titriyorlar. Biraz dikkatle dinleyince o kuru yapraklardan ney gibi bir ses duyuluyor. 

Onların o halleri rikkatime dokunuyor.

Bahara kadar o kuru yapraklar kara-buza direnecekler, baharda yerlerini yeni çıkan yeşil yapraklara bırakacaklar. 

Bahar geldiğinde devir teslim töreni yaşanacak.

O kuru yapraklar onca kara, buza, fırtınaya direnmiş olmanın haklı gururu ile çekip gidecekler. Tıpkı yolun nereye varacağını düşünmeden gecenin en karanlığında yola çıkan fecir süvarileri gibi.

Onlar kara, buza aldırmadan sadece ilk adımlarını attılar. Gerisi kendi geldi adımların.

O adımlarla suyu çekilmiş cömertlik pınarları, nice yüce duygular okyanusa sevdalı nehirlere dönüştü. 

Kim ne derse desin Hizmet hareketini başlatanlar, tarihte eşi benzerine az rastlanan, yazılması oldukça zor bir destanın kahramanlarıdır.

O destansı kahramanlardan biri hiç şüphesiz Hacı Kemal Ağabey’dir.

Bir gün, yine o kahramanlardan bir olan doktora öğrencisi İsmail Büyükçelebi Hoca ile bir iş adamının yalısına gidiyorlar.

Varlıklı iş adamı havuzun başında şezlonga uzanmış İmam Gazali’nin Abidler Yolu’nu okuyor.

“Yat hacı efendi, yat! Memleket evlatları mahvolurken sen yalıda Abidler Yolu’nu oku” diye kükrüyor, Hacı Kemal Ağabey.

O an pırıl pırıl havuzun mavi sularını titreten bir ses yükseliyor.

“Hacı Kem