[Harun Tokak] Kırmızı Pazartesi

Kuzey ülkelerinde beyaz geceler. Mehtap yeryüzüne nurlarını döküyor. Ağaçlar, evler, dağlar, tepeler bir buğulu ışık denizinde yüzüyor. Yıldızlar gökte değil de başımızın üzerindeler, sanki bizimle birlikte yürüyorlar, sanki yanı başımızdalar. Kadim dostlarla ay ışığının aydınlattığı yollarda yürüyoruz. Eski dostlarla yolculuğun tadı bir başka oluyor. İyi ki yolları bu güzel dostlarla yürümüşüz diyorum. Yolu güzel kılan vefalı yoldaşlarla olmanın tadını bütün hücrelerimde hissediyorum.

Necati Bey “Bu akşam sizi sürpriz birisi ile buluşturacağım.” diyor. Tek katlı, bahçeli bir evin önünde duruyoruz. Orta boylu, esmer yüzlü bir beyefendi açıyor kapıyı. Tatlı bir tebessüm ve zarafetle bizi içeri buyur ediyor. Edep-adabından devlet terbiyesi görmüş bir beyefendi olduğu hemen anlaşılıyor. Kısa bir tanışma ve hoş-beşten sonra Necati Bey; “Ömer Bey buraya yeni geldi geldi.” diyor. “Çok güzel bir insan, çok ilginç bir hikayesi var, istedim ki siz de bu değerli insanı tanıyın.”

“Dinlemek için buradayız.” diyoruz. “Benimkisi uzun hikâye.” diyor Ömer Bey. “Vaktiniz varsa çocukluğumdan itibaren anlatayım.” “Memnuniyetle.”  Ömer Bey, “Babam iyi yürekli bir insandı.” diye başlıyor anlatmaya. “Hak dostlarını severdi. Her çiçekten bal almayı seven arı misali otuzdan fazla Hak dostunun ziyaretinde bulunmuş. İlk okulu bitirdikten sonra okumak istediğimde babam büyük şehirlerde kurda kuşa yem olurum korkusuyla yanından ayrılmamı istemedi. O yıllarda memleket evladı sahipsizdi. Büyük şehirlerde kaybolup gidiyorlardı. Anne-babalar “Oğlum okuyacaksan yanımızda oku.” diyorlardı