[Harun Tokak] Memleketi Merhamet İnşa Eder

Bir gece rüyamda Çamlıca’daki evimize polisler geliyor. 

Beni soruyorlar.

Oturduğum katı gösteriyor ve aralarından geçip gidiyorum.

Uyandığımda eşime “Bugün yarın gelecekler.” dedim.

“Niye gelsinler ki, bizim ne suçumuz var?”

Aslında arkadaşlar da sık sık “Çıksanız iyi olur.” diyorlardı.

Rüyanın son ikaz olduğunu hissetti kalbim.

Zaten o günlerde Kudüs’te Kimse Yok Mu Derneği’nin Ortadoğu Koordinatörü idim. 

Kudüs’e gittim.

Bir iki ay geçmedi ki orada da çember daralmaya başladı. 

İsrail istihbaratı birlikte çalıştığımız yerli personeli çağıyor, sürekli bizimle ilgili bilgi alıyordu. 

Bütün bunların Türkiye kaynaklı olduğunu biliyorduk. 

Arkadaşlar, ‘‘Bir Avrupa ülkesine geçseniz iyi olur.” dediler.

Doğu’da birlikte çalıştığımız Hacı Murat’ı aradım. “Bekliyorum.” dedi. “Bahaddin Bey de burada.”

Kuzeyin bu güzel ülkesinde Hacı Murat’ın tahsis ettiği bir çatı arasında kalmaya başladık.

Baharın hiç gelmeyeceğini sandığımız İskandinavya’nın bu soğuk ülkesinde nihayet cemre toprağa düşmüş, havalar ısınmaya, buzlar erimeye başlamıştı. 

Türkiye ise hiç bahar görmeyen güz gülleri gibi her geçen gün kötüye gidiyordu.

Evimizin bulunduğu Hay Sokağı’na akın akın muhacirler gelmeye başladı. 

İlk gelen muhacir; uzun boylu, gül yüzü daima bir hüzün harmanı, vakur, ağırbaşlı, duruşu, oturuşu, kalkışı ile etrafında derin bir saygı uyandıran bir beyefendi olan Yaşar Bey’di. Hayırda hudut tanımayan bir infak kahramanıydı. O verdikçe Allah da ona v