[Harun Tokak] Notre Dame’ın Kamburu

Evlerine misafir olduğumuz bir genç bir hanım, “Ahmet Kaya’nın o şarkısını bu kadar seveceğimi hiç düşünmezdim” diyor.

“Sen nerden bileceksin benim nasıl yandığımı” diyorum.

 Acı bir tebessümle “evet” diyor.

Bu günlerde yanımızda yöremizdeki insanların neler yaşadığını neler çektiğini bilemiyoruz.

Bizimle, bir yanları bahar bahçe otururken bir yanlarında ne fırtınaların koptuğunu ne yangınların alev alev yandığını göremiyoruz.

Yandıklarını yanındakilere hissettirmeyecek kadar soylu ve yüce insanlar.

Kuzeyin bu soğuk ülkesinde cuma namazları kıldığımız kültür merkezimizde müezzinlik yapan bir genç var.

Yanık ve yandırıcı bir sesi var. Belli ki içinde bir yerleri yanıyor.

Bir Cuma sonrası tanışıyoruz. Yakın bir kasabada oturuyormuş.

“Ne zaman geldin buralara?” diyorum.

“İki yılı geçti.” diyor. “Eşim ve iki kızım Türkiye’de.” 

Kızlarının fotoğrafını gösteriyor bana, ‘Onları çok özledim.” diyor.

Gözleri doluyor.

“Türkiye’de ne iş yapıyordun?” diyorum.

“Benimkisi uzun hikâye.” diyor. “En son bir ilçede gençlik ve spor müdürüydüm.”

“Ben uzun hikayeleri daha çok severim” diyorum.

“Anlatayım o zaman” diyor.

Adım Gökhan... Gökhan Tekiroğlu”

Adı gibi manalı bir şahsiyeti olan, gözleri Güneydoğu’ya has bilgeliğin sevecenliğiyle parlayan bu gençle sohbet koyulaşıyor.

“Çocukluğumdan beri kitapları çok seviyorum” diyor. “Bu sevdam bana erken dönemde anlamlı bir ödül getirdi.

Liseler arası bilgi yarışmasında birinci olduğumda kaymakam beni bir kitapla ödüllendirdi. 

“Notre