[Harun Tokak] Onlar Güçlü Biz Haklıyız

Bir yıla daha veda ediyoruz.

Sokaklar, pencereler, balkonlar, bahçeler, ağaçlar ışıl ışıl…

İncecikten yağan karın altında sokaklarda yürürken farklı konseptlerle ışıklandırılmış evlerin önünde durup uzun uzun izlemekten kendimizi alamıyoruz.

“Hazreti İsa ışığa gelirmiş.” inancıyla günlerden beri yollarda, evlerde, parklarda, bahçelerde ışık saltanatı hüküm sürüyor.

İncecikten bir kar savuruyor.

Gece İskandinav ülkelerine çok yakışıyor. 

Arabamız göl kenarındaki bir kamp evinin önünde duruyor.

Gece çok soğuk olmasına rağmen havada hiçbir esinti yok. Başlarını göklere uzatmış çam ağaçları, üzerlerindeki kefenleriyle donmuş ölüler gibi kıpırtısız duruyorlar. 

Karanlıkta biraz dikkatlice bakınca gölün de donmuş olduğunu fark ediyoruz.

Sanki bütün dünya derin bir sessizliğe bürünmüş.

Tek bir ses, tek bir esinti yok. Sessizlik bile uykuda.

Birden, camlarından loş ışıkların sızdığı kamp evinden koro halinde bir ses yükseliyor.

“Ya Cemilü Ya Allah”

Buz tutmuş olan sular, beyaz bir uykunun kollarındaki ağaçlar, bu sese kulak kesiliyor. Gece siyah sürmeli gözlerini açıyor.

Bu sesler anılarımızın kapılarını aralıyor.

Yarım asır öncesine, tâ bizim oralara alıp götürüyor.

Ege’nin dağlarından yükselen seslere…

Çadırları kurmanın, çukurları kazmanın, market market dolaşıp erzak temin etmenin, kuyudaki çamuru çıkarmanın 28 yaşında bir genç olan Hocaefendi’nin omuzlarında olduğu günlere.

O gün bir avuç gençtik.

Bir iş adamının “Hocam, değer mi bu bir avuç çocuk için bu kadar zahm