[Harun Tokak] Sen bize hakkını helal et, Cemal Abi

Ağustos biraz da vedasız ayrılıkların aydır. Muhteşem yaz bile sessizce vedaya hazırlanıyor. Olgunlaşan meyveler, sararan yapraklar bir bir dalından düşüyor. Benimse yadıma Cemal abi düşüyor. 2016’nın ağustos ortasında Osmanlı’nın beyefendi şehzadesi Ömer Faruk Efendi gibi gurbetlerde “ah vatanım!” diye diye toprağa düşen Cemal abi.

1994 yılında Dedeman Otel’de görkemli bir törenle açılışı yapılan Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı, Hizmet Hareketi’nin bir nevi halkla ilişkiler görevini yürütüyordu. O törende vakfın onursal başkanı olan Hocaefendi’nin, “Demokrasiden geriye dönüş yok,” sözü o gün bugündür hafızlardan hiç silinmedi. 

Cem Karaca, Nazlı Ilıcak, Kasım Gülek gibi simaların katılımı da yeni Türkiye’nin çok renkli olacağını gösteriyordu.

Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı, Harbiye Orduevi’nin tam karşısındaydı. Bu mütevazı mekân hemen her kesimden insanın uğrak yeriydi. Vakfın kuruluşuna kadar her kesimin bir mahallesi vardı. Vakıftan sonra mahalleler, birbirine gidip gelmeye başladılar. Vakıfta, Cemal Uşşak, Erkam Tufan, Gürkan Vural, İsmail Tas gibi birbirinden değerli arkadaşlarla çalışıyorduk. Cemal Uşşak hepimizin “Cemal Abisi” idi. Her mahallenin barış güvercini gibiydi. Çok değerli bir birikime sahipti. Yüreği gibi sesi de güzeldi. Makamları çok güzel icra eder, kültürel ve siyasi konularda çok değerli analizler yapardı. Semavi dinlerle ilgili engin bir birikime sahipti. O herkes tarafından sevilen seçkin simaların son şahsiyetlerinden biri idi.

1980’lerde TRT’de Genel Müdür Danışmanı olarak çalışan, pek çok gazete ve dergide yazıları yayı