[Harun Tokak ] Seni Nasıl Unuturum

Gurbette gün battı batıyor.

Bir iki dostla yakın bir kasabaya iftara gidiyoruz.

Ağır yaralı olan kış son hamlelerini yapıyor.

Aslında o da biliyor bahara karşı koyamayacağını.

Bu yüzden hırçınlaşıyor. Bütün mevzileri kaybettiğini fark eden kış pılısını pırtını toplamaya hazırlanıyor.

Bir ara lapa lapa yağmaya başlayan kar siperde duran güneşin görünmesiyle ansızın baskına uğrayan askerler gibi sağa sola kaçışmaya başlıyor.

Kısa süren bir yolculuktan sonra arabamız büyük bir spor salonun önünde duruyor.

Yüzlerine orucun güzelliği ve gülümsemesi sinmiş davet sahipleri bizi kapıda karşılıyor.

Siyah elbiseli bir hanımefendi, “beni tanıdınız mı” diyor. “Adım Hatice İltica bürosunda sizinle birlikteydik.”

Gurbette karşılaşmalar, buluşmalar da bir başka oluyor. 

Dev salona girdiğimizde bizi tatlı bir ney sesi karşılıyor. 

Ayrılıkları anlatan ney sesi, gönüllere bambaşka bir neşe katıyor.

 Ney, “ayrılıklardan şikâyetini” dile getirse farklı kültürlerdeki yüzlerce insanın doldurduğu salonda ayrılıkların ve hasretlerin beslediği bir birlik ve beraberlik hemen hissediliyor.

 Sanki Hazret-i Mevlânâ aramızda.

Koca sultan onca yıkılışların onca harabelerin arasından sevgiyle sesleniyor salondakilere.

Önüne gelen her şeyi yıkıp yakan Moğol istilası bile onu sevgi söyleminden niye vazgeçiremediğini şimdi bu gurbet yurdunda daha iyi anlıyor in