[Harun Tokak] Sevdalı Trenler

Son baharın sarışın ikindilerinde bir hemzemin geçitteyim. Mevsim savaşlarından yorgun eylülle birlikte trenlerin geçişini seyrediyorum. Doğudan Batıya, Batıdan Doğuya durmadan akıyor hızlı trenler. Tren yolculuklarını severim. Hem güvenlidir hem de derin dostluklar mayalanır. İlkin o trenler taşımızdı bizi ışığın göründüğü ufuklara.

Bir hayal gibi akıp giden trenler beni çocukluğa alıp götürüyor. Yakın bir zamana kadar köylerin en güzel yanlarından biri köy istasyonları idi. Gurbete gidenler o istasyonlardan uğurlanır, gurbetten gelenler o istasyonlarda karşılanırdı. Köyleri şehirlere o küçük istasyonlar bağlardı. 

Bizim köyün yakınında da “Kabaklar İstasyonu” vardı. Trenlerin biri gelip, diğeri giderdi. Tarlalarımızdan birini tren yolu ikiye bölüyordu. Ekin biçerken trenlerin geçişini büyük bir zevkle seyrederdik. Pencereden bakan yolculara el sallardık. O trenlerle selam yollardık gurbetteki sevdiklerimize. Bazen de gökyüzünde uçan bir uçakla yolardık o selamları. Bazen yolcular trenden bize gazete- dergi atarlardı. Onları büyük bir merakla okurduk. Ülkemizde neler olup bittiğini o gazetelerden öğrenirdik. 

Trenin yokuş çıkarken ki sesleri bir başka olurdu. Sesinin ritmine uygun olarak kara bir duman dalga dalga göklere yükselirdi bacasından. İnişe geçtiğinde, yokuştan kurtuldum dercesine uzunca bir ıslık çalar ve Nohut Ova