[Harun Tokak] Şimdi Konuşma Sırası Sende

Kuzey ülkelerinde yaz geceleri güzel oluyor.

Bazı akşamlar balkona oturup gecenin seslerini dinliyorum.

Birkaç günden beri aralıksız esen imbatlar geceleri biraz hafifliyor.

Komşu ülkenin havaalanından kalkan uçaklar, karanlık sularda yüzen gemiler gibi bir yanıp bir sönen ışıkları ile üzerimizden geçip gidiyorlar.

Karanlıkta kavisler çizerek uçan martılar sesleri ile geceyi birbirine katıyorlar.

Batı yakasında önce Çoban Yıldızı görünüyor. 

Çok geçmeden karanlığa ayarlı fotoselli lambalar gibi diğer yıldızlar da birer ikişer göz kırpmaya başlıyor.

Gece ilerledikçe yıldızlar korosunun en güzel, en parlak bestesi Çoban Yıldızı, sanki ‘‘Bana ihtiyaç kalmadı.’’ der gibi kuzey istikametine doğru yavaş yavaş alçalarak kayboluyor. 

Çoban yıldız kaybolunca içime bir hüzün çöküyor. Kendimi yapayalnız hissediyorum.

Büyük bestekar Kayahan sedye üzerinde yoğun bakım odasına götürülürken hemşireye kızını göstererek “Bu benim en güzel bestem.” diyor.

Her sanatçının taç bestesi vardır.

Yeni dirilişi evrensel bir besteye dönüştüren Hocaefendi’nin de en güzel bestelerinden biri hiç şüphesiz Mehmet Ali Şengül Hocamızdı.

Hizmet Hareketi’nin Çoban Yıldızı’ydı o.

Böyle bir yaz günü göklerde süzülen bir sülün gibi sonsuz ufuklara doğru uçtu gitti.

O bize hep gülümser, hep umut verir, hep yanımızda olurdu. Bakışları sadece gözlere değil gönüllere de dokunurdu.

İskoçlar, güzel adamı, iç güzelliğini dış güzelliğinin tamamladığı insan olarak tanımlar.

Mehmet Ali Hoca’mız öyle bir insandı.

Davra