[Harun Tokak] Sizi Yalnız Bırakacağımızı mı Sanıyorsunuz?

Depremin yaraları sarılamadan bu defa da sel felaketi ile sarsıldık.

Sanki yer-gök üzerimize öfke kusuyor.

Manzaranın dehşeti karşısında Hollandalı bir kurtarıcının, sözleri oldukça manidar:

“Ne yaptınız da Tanrıyı bu kadar öfkelendirdiniz?”

Fırtına, sel, yağmur, kar, deprem bunlar hep olacak.

Önemli olan evleri, yolları, alt yapıyı bu afetlere karşı dayanıklı yapmak.

Her bir varlık kendi görevini ifa ediyor.

Biz görevimizi yapmıyoruz ya da eksik yapıyoruz.

Ve biz hiç ders almıyoruz. 

Bir sunucunun dediği gibi ‘‘Bu sınavdan hep sınıfta kalıyoruz.’’

Televizyon ekranlarındaki korkunç manzaralara bakmaya yüreğimiz dayanmıyor. Bizim seyretmeye dayanamadığımız korkunç sahneleri canlı canlı yaşıyor insanlar.

Çocukların, kadınların, yaşlılarının çaresizliği yüreğimizi parçalıyor.

Tek tesellimiz insanımızın duyarlılığı. 

Ve Rabbimizin o duyarlı insanlar vesilesi ile sunduğu sürpriz ihsanlar. 

Bir arkadaşımız, “Depremi duyar duymaz canla başla tedarik edebildiğimiz şeyleri toparlayıp iki kamyonla yola çıktık.’’ diyor. “Erzakları dağıttık. Kamyonetteki erzaklar bitince, bizimle gelmek isteyenleri alıp şehrimize getirdik. 

Hiç uyumadan birkaç kamyon erzak ve eşya ile yeniden deprem bölgesine koştuk.

İnsanlar feryat figan bizleri arıyorlardı. Yalvararak yardım istiyorlardı. 

Zulme uğradık, gadre uğradık. Beş yıl terörist damgası yiyip hapis yattık. Gücenmedik, küsmedik, sineye çektik.

Gün, vefa günüydü, koştuk.

Yollarda kar, tipi vardı.

Olsundu.

Biz yoll