[Harun Tokak] Unutma Ey Yolcu!

Bir gurbet iftarına yetişmek için yine yollardayız. 

Güneşin son kızıl ışıkları vuruyor karşı tepelere.

Ağaçlar, bahçeler bahar kokuyor, her taraf Ramazan kokuyor.

Tıpkı İstanbul gibi bu şehirde de bahar asıl leylak, erguvan ve zambakla başlıyor. 

Geçtiğimiz yollarda erguvanların, leylakların her bahar bestelenen ve rengi dışında hiçbir notası birbirine benzemeyen müziğini dinliyoruz. 

Sanki Bebek koyunda, sanki Çamlıca eteklerindeyiz. 

Sanki Sultan Ahmet şenliklerine, sanki Süleymaniye’ye gidiyoruz.

Mor salkımlar gibi buram buram memleket kokuyor kalbimiz.

Bu mevsim memleket kokuları, bahar kokuları, Ramazan kokuları bir birbirine karışıyor.

Bahar kokuları, Ramazan kokuları kuşatıyor sancılı zamanlarımızı. 

Bitmeyen sancılarımız, kangren olmuş yaralarımız, coğrafyamızda ve ülkemizde tükenmez dertlerimiz olsa da kutsal anların kuşatmasında olduğumuzun farkındayız.

Bulunduğumuz gurbet şehirlerinin üzerine akşam inince minarelerden ezanlar yükselmese de bir iftar akşamına koşmanın buruk coşkusu var içimizde. 

Nisan çiçeklerinin narin yapraklarından, ateş ağaçlarının gümrah dallarından, leylak ve yaseminlerin eşsiz renklerinden, bahar naraları yükseliyor.

Gurbetteki bu garib duyguları bizi oldukça renkli bir iftar sofrasına taşıyor.

Kimi Suriyeli, kimi Cezayirli, kimi Mısırlı...

Yüz yıl önce aynı toprakların çocukları olan bizler, gurbetteki bir iftar sofrasında bir aradayız.

Hepsi çok değerli, hepsi alim insanlar…

Tatlı bir ezan sesi bir günün daha tamamlandığını haber