[Harun Tokak] Utanılacak Gün Değil

Geçen kış komşu ülkedeki çocuklarımızın yanına gitmiştik.

Kışı orada geçirdik sayılır.

O günler bizim için çok özel oldu.

Bir gün karlı-buzlu yollardan yürürken kızım yol kıyısındaki bodur bahçe ağaçlarından oluşan bir çitteki kuru yaprakları gösterdi bana. 

Hepsi başlarını yere doğru eğmişlerdi.

Soğuktan birbirine tutunmuş, birbirine sokulmuş yetim çocuklar gibi kendi oluşturdukları rüzgarlarında titriyorlardı. 

Onların o halleri rikkatime dokundu. 

Dallarda üşüyen o yaprakların sabırla soğuğa direnmeleri, birbirlerine tutunmaları hoşuma gitse de onların titreyişleri o gün bugündür hiç gözümün önünden gitmiyor. 

Bugünlerde seçimlere bel bağlamış olanların büyük bir hayal kırıklığı yaşadığını görünce hatırıma o yapraklar geldi. 

Baharı beklerken tomurcuğa durmuş dallara kar yağınca bazıları yılgınlığa düştüler.

Kimisi ülkesine dönmeyi, kimisi özgürlüğüne kavuşmayı, kimisi elinden alınan hakları geri almayı hayal ediyorlardı.

Hepimiz insanız.

Gece uzayınca fecr-i kaziplere bel bağlıyoruz.

Sonra yeniden karanlıklara gömülünce hayal kırıklığı yaşıyoruz.

Halbuki koca Üstad, “Dini siyasete alet eden o zat siyasetle gitmeyecek.” diyor.

Hocaefendi daha seçimlerden birkaç ay önce, “Bu süreç iktisatla, siyasetle bitmeyecek. İlahi bir el hiç ummadığınız bir anda onları baş aşağı getirecek.” diyor.

Dedim ya insanız, yine de gökte görünen her buluttan, karanlıkta yanan her ışıktan, ufukta görünen her karaltıdan umuda kapılıyoruz.

Ruhuma bir teselli ararken bilgisayarımdan Türkçe Olimpiyatları’na ait b