Hayat Acılarıyla Tatlıdır

Nice insanlar vardır ki, ölümle sona erecek ve her an davetin vuku bulacağı bu dünyanın cazibesine takılıp kalırlar. Bir gün mutlaka hayatlarının hesabını verecekleri öteleri yani, Mahkeme-i Kübra’yı unutup sorumsuz yaşarlar. 

      

Niceleri de, kendi çıkarları ve rahatları adına, şakiler gibi yol kesiyor, gayr-ı meşru yollarla başkalarının  mal, can ve hürriyetlerine el koyuyor, yakıp yıkıp hukuklarına saldırıyor, kuvveti zulümde kullanıyorlar.

      

Ve yine öyle insanlar vardır ki, yaratılış gayesine uygun hareket ederek, eşref-i mahlukat olan insanlardan hiçbir kimsenin ahiret hayatını kaybetmemesi mevzuunda dertlenir ve onların dünya ve ahiret mutluluğu adına çırpınır, mücadele eder; eğitim, diyalog ve yardımlaşma yoluyla tanışmaya, gerçekleri, hakikatleri anlatmaya ve bu yolla gönül bağı kurmaya çalışırlar.

    

Ne var ki, ‘inadın gözü kördür. Meleği şeytan, şeytanı melek gösterir‘. İnsan şeytanın ve nefs-i emmarenin tuzağına yakalandığı takdirde, -kendisine hakta sebat etmek için, Allah’ın emanet olarak verdiği inadı- fitne fesat çıkarıp ortalığı katıp karıştırmada kullanırsa; o zaman hisler akıl, mantık ve iradenin önüne geçer,  yuvalar yıkılır, aileler parçalanır, düzen bozulur. İnsanlar birbirine düşman hale gelirler.

    

Bir gemi, kaptanını kaybedince hedefini şaşırır, sahil-i selamete ulaşamaz. Böylesine her şeyi tarumâr eden fırtınaların meydana getirdiği dalgalar arasında çalkalanan geminin yolcuları da, alabora olur, büyük çoğunluğu itibariyle dünyaları mahvolur.

 

Rabb-ül alemin olan Allah(cc), Hatem-ün Nebi olarak, Nebiler Sultanı Efendimiz’i (sav) dünya gemisinin en son kaptanı olarak tayin ve takdir buyurmuştur. Yanılmayan ve yanıltmayan Efendimiz (sav) ve Sahabe Efendilerimiz (r.anhüm);  kendilerine en büyük zulmü yapan, yapmadıkları kötülük bırakmayan hasımlarını bile affetmişler, aynı zama