Hayırsever Ünal Takmaklı'nın ardından...

Anadolu’nun bağrında, onlarca ülkeye ihracat yapabilmeyi başarmış bir markanın patronuydu Ünal Takmaklı. 15 Temmuz’dan sonra başlatılan cadı avında iki kardeşi gözaltına alınınca ifade vermek için Aydın Nazilli Emniyet Müdürlüğü’ne kendisi gitmişti. Hakkında herhangi bir adlî tahkikat yoktu. Suçu da yoktu.

77 aşındaydı. Ömrünü ‘Uğur’ markasını Türkiye ve dünyada tanınan bir marka haline getirmeye adamıştı. Sayıları giderek azalan hakikî sanayicilerdendi. Dondurmacılık, dondurma makineleri imalatı, soğutucular derken derin dondurucu denince akla ilk gelen markanın sahibiydi. Candan tavırları ile işçisinden bayilerine kadar herkesin gönlünde taht kurdu. Tevazu ona en çok yakışan elbiseydi.

En bariz vasfı kapısına gelenleri eli boş çevirmemesiydi. Bir şekilde her muhtaç insanın yarasına merhem olma gayretine herkes şahitti. ‘Sağ elin verdiğini sol el duymayacak’ çizgisinde bir cömertliğin temsilcisiydi.

‘İfademi verip çıkarım’ ümidi ile gittiği Emniyet’te ve savcılıkta Türk Ceza Kanunu’nda suç olarak tanımlanmamış fiilleri işlemekle itham edildi. Pek çok hayırsever gibi o da vicdanları kanatan, adalet kavramını yerle bir eden siyasî bir davanın ortasında bulmuştu kendini.

Yargıda Birlik Platformu kontenjanından avukat yatıp savcı olarak uyananlar, fakir talebelere verdiği bursların hesabını soruyordu duayen sanayiciye.

Yeni Türkiye’de hayırseverlik katmerli suçlardan biriydi. Olmayan suçun cezası da olamayacağına göre muhakemeye, hâkim huzuruna çıkarılmaya lüzum yoktu. Cezası işkence, zulüm ve zindanda ölümdü. ‘Ayakkabı bağı ile intihar etti’ veya ‘koğuşunda ölü bulundu’ yalanlarını haber diye verecek havuz medyası ve vicdanı körelmiş milyonlar varken kötü muamele ve işkencenin en ağırından geri durmaya lüzum görmediler. Değil ayakk