Helalleşmek için daha çok erken!

Bazen filmlerin bir kaç sahnesi ya da repliği senaryonun tamamına katlanmaya değiyor. Sylvester Stallone’un Türkiye’de de gösterilen Cobra (1986) isimli vasat polisiye filmi de bunlardan biri. Herkes için olmasa bile, gençlik yıllarının aksiyon susuzluğunu bir güne dört film sıkıştıran izbe ve kötü sinemalarda gideren bu satırların yazarı için öyle.

Filmin giriş sahnesinde sıradan bir markette bir kaç kişiyi rehin alıp, budalaca şeyler söyleyen ve kendisini yeni dünyanın kahramanı sanan psikopat adama Stallone “Sen hastasın. Senin ilacın benim...” diye seslenir. Sonunda da dediği gibi, bu dengesiz karaktere hak ettiği dozajda ilacını verir. İnsanları katlederek yeni bir dünya kurmaya çalışan ruh hastasına başka ne yapılır ki?

Eline geçirdiği bir takım fırsatları, geçici bile olsa, paranoyak egolarını gerçekleştirmek için kullanan budalaları görünce hep bu sahne aklıma gelir. Makul, insani çerçevedeki iletişim vasıtaları etkisini kaybettiğinde, Stallone gibi “Senin ilacın benim...” diyecek ve alil muhatabının dilinden anlayacak profesyonellere ihtiyaç hasıl oluyor. Elbette ki, bu kuru temenni ancak senaryonun zaman ayarlı ütopyaları içinde gerçekleşebilir. 

Göreve geldiği günden beri gırtlağına kadar siyasete batan Eski (Şimdi eski oldu! Bir hafta önceye kadar Sayın Başkanı idi! Artık her gün biraz daha unutulacak!) Diyanet İşleri Başkanı, son viraja girerken korkunç savruldu ve başladığı gibi oyunu kötü bitirdi. On beş gündür, görevi bırakacağı söylentileri ortalıkta fırtınalar koparan Diyanet İşleri Başkanının ipi, ummadığı bir anda çekildi. Sık sık ima ettiği bir İslami Anlayışı (Diyanet’in Resmi din dayatmaları...) gerçekleştiremeden oyun dışı kaldı. Yani hayallerinin, efsane Diyanet İşleri Başkanı olamadı!

Başkanlığının son günlerinde yayınlanmasına gayret sarf ettiği, emek verdiği ve giriş yazdığı Diyanet Raporu, ısmarlama bir işti ve hazret de bunu gönül rızası ile yaptı. İleride “Aldatıldım, oy