Hep inayetlerin himayesindeydik

         Muharrem Kalyoncu Ağabey’le Almanya’dan Fransa’ya giderken, yolda yine hatıralara daldık, o da anlatmaya başladı:

         “Biz pek çok İlahî inayetlere mazhar olduk. İşte bazıları:

         “Cevdet Bey’in evliliği sırasında art arda kafile şeklinde Adapazarı yolunda taksiyle giderken, Hocaefendi, Hacı Muammer’in arabasında bulunuyordu. Yola dağdan bir büyük kütle düşmüştü. Bu yüzden yol da bir müddet  kapanmıştı. Sonra Hacı Muammer dedi ki:  ‘Dağdan kopan büyük kütlenin düşmesiyle biz bir toz bulutuna girip çıkmıştık. Allah korudu… Arabamda – biliyorsunuz Hocaefendi vardı.’

         “Orta Asya’ya gruplar  halinde gitmiştik. Arabamız bir tünelde kaldı. Karşıdan da gelenler var. Mecburen itekleye itekleye tünel dışına çıkardık. Tünel çok uzundu. Bitik bir vaziyette idik. Araba bir türlü çalışmıyordu. Haydi bir dua edelim, dedik.  ‘Herkesin abdesti var mı?’ dedik.  ‘Tamam var’  dediler. Duayı sen et, ben et deyip duruyorduk. Hacı Muammer Türk, ellerini kaldırdı, ‘Yâ Rabbi… Bu dâvâ Senin değil mi? Biz Senin için gelmedik mi?  Bizi buralarda koyma, bizi perişan etme!’ diye dua etti. Biz de ‘Âmin’ dedik. ‘Bismillah’  deyip marşa bastı, araba  çalışmaya başladı. Başka bir grupta da böyle şeyler olmuş. Orada, Turgutlulu Ali Bey’e ve Fikri Seyhan, arabanın arkasında uyuyor. Fikri Bey, rüyasında Cebrail Aleyhisselamı görüyor. Arabanın koruyucu meleği olarak kanat gererek, takip ediyor. Bir ara birden kanadı ile ön camı kapatıyor. Fikri Seyhan bağırarak uyanıyor. Şoför de dalmışmış. Arabanın tekeri patlamış, lâstik kalmamış, cant üzerinden bir uçuruma yuvarlanmadan tehlikesiz bir hendeğe girip durmuşlar. Allah onları öylece korumuş.

         “Namaz kılacağız. Bir ezan okuyalım, dedik. Heyecandan üç kişi ezanın sonunu getiremedik. Sesimiz b