Her Sonbahar içinde bir tohum saklar

Hayatın karmaşası içinde kim bilir neleri kaçırıyoruz. Yaşamak mı, yaşadığını duymak, hissetmek mi?  Yaşadığını hissetmek için olan bitene biraz odaklanmak lazım. Ciğerlerini sonbaharla doldur, gözün sarıdan mora bütün renkleri temaşa etsin, kulaklar veda türküleri söyleyen göçmen kuşları dinlesin ve denizi kızıla boyayan güneşte kaybol. Hem günü yudumla hem gelecek için hatıra biriktir. Velev ki gün içilmeyecek kadar acı bile olsa.

Sonbaharı yaşayalım mı, güneşi batıralım mı? Ben böyle güçlü bir soru duymadım. Ottowa’da baharlar çok kısa sürüyor. Göz açıp kapayıncaya kadar ya dallar bahara uyanır veya ağaçlar gözyaşı gibi döker yapraklarını. Sonbaharı yaşamak özen ister.

Baskı ve göç döneminin romanını yazan (Hengâme, Kaçış Rampası) dostum Yusuf Ünal’dan gelen sonbaharı yaşama teklifini boş geçmedim. Yakındaki bir Tims’den çaylarımızı alıp birkaç dostla beraber araçlara bindik. Fırsat buldukça uğradığımız Gatino ile Ontario eyaletlerini ayıran nehrin kıyısına vurduk kendimizi. Burası şehrin kadim bölgesi; tek katlı ve bahçeli evlerin arasından denize yürüyoruz.  

Suyun şavkı göz alıyor, ışıl ışıl yansıması ve insanı kendinden alan sonbahar kokusu. Güneşin solgun ışıkları Ottawa River’i yalayıp sahildeki yapraklara veda öpücüğü veriyor. Yaz yorgunu yapraklar kardeşçe toprak ananın bağrına dizilmişler, basmaya kıyamıyorsun. Kelleşmeye başlayan ağaçların incecik dalların arasında bir kampçının çadırı görünüyor. Ağaçlar arasına gerdiği iplerde elbise kurutuyor. Onlar da sonbaharı yaşamak ve güneşi batırmak istiyor. Gün batımı semanın, suyun ve toprağın rengini an be a