Herkes hicret ederken ben kalacak mıydım?

Mustafa Bey kardeşimiz  (18-9-2009 tarihinde)  anlatmıştı: “Herkes yurt dışına hicret edip gidiyordu…  ‘Niye ben kaldım?’  diye utanıyor, sıkılıyordum, çok üzülüyordum. Müracaat ettim…  Güney Amerika’ya gitmek gerektiği söylenince, hemen kabul ettim…  Döneceğim günlerde öğrendim ki, iki eniştemden küçük eniştemden döneceğim günlerde, babamın kanser olduğunu öğrendim. Büyük ablam da büyük eniştem  için, “Enişten son anlarını yaşıyor!..’  dedi. Bunu bizim eğitim şirketimiz duyunca tayinimi hemen durdurmuşlardı. Ama ben Allah’a güvenip hicret niyetimi bozmadım. Gerçekten ben gelmeden büyük eniştem vefat etmişti. Babamın kanser olması beni ciddi olarak düşündürüyordu. Ama o günlerde liseden arkadaşım olan bir doktorla karşılaştım. Bizim şehrimize doktor olarak tayin edilmişti. Bana, “Baban için hiç düşünme ve üzülme!  Ben aynen senin yerine bir hekim olarak onunla ilgileneceğim. Maalesef ben hicret edip yurtdışına gidemiyorum. Senin gibi bir muhâcirin babasına hizmet vererek, sana  destek olarak inşâallah hicret sevabına nâil olurum, diye ümit ediyorum!’ dedi. Gerçekten de öyle oldu. Arkadaşım babamla candan ilgilendi ve babam kanseri atlattı. Büyük ablamı, eşi vefat ettikten sonra babamın yanına yerleştirdik. Artık babam için, gözüm arkada değildi.

         “Öbür taraftan bakıyorum da Hicretten sonra Cenab-ı Hak, âilemize maddî-mânevî bereketler ihsan ettiğini görüyorum. Şimdi anlıyorum ki, insanın niyetini çok sağlam tutması gerekiyor. Cenab-ı Hak ona göre kolaylaştırıcı imkânları hep hazırlıyor…”

         **               *                *

         M. Fethullah Gülen Hocaefendi diyor ki: “Rabbanî olalım…  Örnek olalım…  Ama bu iç derinlik daha zor… Cismaniyetten