Hiç üzülme insanlık kalesinin tamirinde Allah bizimle

         Peygamber Efendimiz (S.A.S.)  “Tek başına kalan ŞEYTAN’dır. İki kişi de şeytandır. Üç kişi ise, CEMAATTİR.” buyurmaktadır.

         Vazifemiz, bütün semavî  hakikatlerde ele alınan insanlık kalesinin tamiridir. Dağlar gibi taşları bulunan içinde İslâmiyetin de bulunduğu bu kale, maalesef bin senedir, itikadî ve ahlâkî yönden sağından ve solundan aldığı darbelerle yaralanmış ve aşındırılmış vaziyettedir. Onun için imanî ve İslamî duygu ve düşüncemiz geliştirici eserleri devamlı okuyup iç dünyamızı takviye etmek, tabir câiz ise mânevî beslenmemizi hiç ihmal etmemek zorundayız. M. Fethullah Gülen Hocaefendi’nin tabiri ile “Zira, çağa (çağlara) ışık tutan devasa insanlar tarafından kaleme alınmış bu tür eserler, insan zihninde aks-i sedâ meydana getirir; onu değişik vadilerde dolaşmaya yöneldiğinde ense kökünden tutar ve kendine gelmesini sağlar. (…)

         “Ferdî hisler, ferdi tavırlar hiçbir zaman ölçü olamaz ve olmamalıdır da. Allah (c.c.) ‘Şanıma yemin olsun ki, Ben insanoğlunu kerîm yarattım.”  (İsrâ Sûresi, 17/70) buyuruyor. Öyle ise hem kendimize, hem de his, anlayış ve felsefemize rağmen yalnız kalmamalıyız; hangi ırktan ve hangi renkten olursa olsun) aynı duygu ve düşünceye sahip insanlarla beraber yaşama yolları araştırılmalıdır. Bu duygular  içinde hareket edildiği ve eller birbiriyle kilitlendiği müddetçe, üçüncü el, ALLAH’ın ELİ  olacaktır; olacaktır zira ‘O’nun  eli CEMAATİN  ÜZERİNDEDİR.’  (Tirmizi, fiten 7) (…)

         “Dördüncü Esas; daha önceleri çeşitli yerlere gitmiş, fakat YALNIZLIĞIN  TÜKETİCİ  PENÇESİNDE  KAYBOLMUŞ insanlarımız vardır. Aynı âkıbete maruz kalmak istemeyen kimselerin, hiç olmazsa, senenin belli dönemlerinde bir araya gelmeleri gerekir ki, bu durum hem onların yalnız kalmamaları, hem de İMAN ve KUR’AN HİZMETİ adına yapacakları şeyleri daha iyi ve güzel bir şekilde yapmalarını sağlasın. Tabiî bu vesileyle bir kısım dua, evrâd ve ezkârda bulunma fırsatı da doğacaktır. (…)  İnancım o ki, Allah (c.c.)  bu kadarcık bir adımla dahi olsa Kendisine yaklaşanı hiçbir zaman yalnız bırakmayacaktır. Çünkü O, ‘Erhamürrâhimin / Merhametlilerin en merhametlisi’dir. Siz, herhangi birini anlatırken ‘Çok rahim, çok merhametli’ diyebilirsiniz; fakat O, Kendisini anlatırken ‘Erhamürrâhimin’ demektedir. Evet, O, kullarına karşı Efendimizin ifadesiyle, bir annenin evladına karşı olan şefkatinden daha şefkatli ve daha merhametlidir. Öyle ki, biz O’na karşı azıcık samimî ve vefalı olduğumuzda, O bizi asla  bırakmayacaktır. Duhâ Suresindeki ‘Rabbin seni terketmedi ve sana darılmadı.’ (93/3) âyeti bu hakikatı ifade bakımından ne mânidardır. Şahsen ben bu âyeti her okuduğumda, bu mânayı duyar ve sanki Rabbim bana hitab ediyor gibi bir hisse kapılırım.

         “Hasılı, Allah’ın bizlere karşı gösterdiği vefanın gereği sadece kendi insanlarımıza değil, bütün insanlığı kurtarma  adına, en karanlık ülkelere  gibi O’nu anlatmak icap eder. Zira özellikle bu insanların Allah’ı ve Muhammedi, Kur’an’ı duyup bilmeye çok ihtiyaçları var. Buna göre insanlık adına yapılacak en önemli iş de budur.” (Prizma-4, Perspektif)

         Kendimizi yalnız görmeyelim, biz Allah’ın yolunda olduktan sonra O hep bizimledir. İnsanlığa İslamiyetin  insaniyet-i kübra yani gerçek-büyük insanlık yüzünü yaşayarak gösterelim yeter…

         Hiç unutmayalım ki, biz KIYAMETE  AYARLI  BİR  HİZMETİN  İŞÇİLERİ  VE  IRGATLARIYIZ. Eğer ihlas ve sadakatten ayrılmaz, hep haddimizi bilir, tevâzu ve hacâlet içinde kendimizi sıfırlayarak hareket edersek, Cenab-ı Hak bu ağır ve umumî, kudsî iman ve Kur’an hizmetini bizlerden almayacak, ilâ yevmilkıyame  o emanet –şimdi olduğu gibi – hep omuzumuzda olmaya devam edecektir inşallah…