Hicretle Gelen Dirilişler

Peygamberimiz’den (sav) günümüze Müslüman topluluk ve cemiyetleri açısından her ölümü, bir diriliş takip etti. Hulefai Raşidin’den sonra bayrağı Emevîler aldı. Sonra Abbasiler, Selçuklular ve derken Osmanlılar... Kuvay-i milliye ruhuyla meydana gelen dirilişi de bu deftere kaydedebiliriz. 

Nebevi beyan var, yeniden dirilişimizi garanti ediyor: Habbab b. Eret (r.a.)’den rivâyet edildiğine göre, şöyle demiştir: Rasûlullah (s.a.v.), bir gün namaz kıldı ve o namazı uzattı. Bunun üzerine Ey Allah’ın Rasûlü bugüne kadar kılmadığın uzunlukta bir namaz kıldın dediler. Rasûlullah (s.a.v.): Evet bu; korku ve ümid namazı idi. Bu namaz içerisinde ben Allah’tan üç şey istedim ikisini bana verdi; birini vermedi. Allah’tan ümmetimi kıtlıkla helak etmemesini istedim bunu bana verdi. Düşman güçlerinin ümmetimin başına musallat olmamasını istedim, bunu da bana verdi. Üçüncü olarak da ümmetimin birbirine düşürülmemesini istedim bunu bana vermedi dedi. (Müslim, Fiten: 5)”

Yeniden dirilmek yüz yıllık rüyamız ve hülyamız. Ayetlere, hadislere bir kendimize bir de çağa bakıyoruz. Biz de bir gün dirilebilir miyiz? Bunca sahte dirilişler arasından sıyrılabilir miyiz? Nur 55. ayet, “korkulu günlerden sonra ben sizi emniyetli ve güvenli günlere ulaştırırım” diyor Allah. Başka bir ayette; “salih kullarımı yeryüzüne varis kıldım” (Embiya,105) diyor. Biz bu kadar salih miyiz, dirilecek ve diriltecek kadar. Allah diyoruz, Allah! O diriltmek istedikten sonra kim mâni olabilir ki!

Tarihte belinin üzerine doğrulan medeniyetler nasıl dirildiler, nasıl ayağa kalktılar. Mesela 400 çadır Kayı boyu 6 yüz senelik bir medeniyet olarak vücut bulacağından haberleri var mıydı? Nasıl dirildi ve nasıl hayat buldular? Gerçi ayetine göre dirilebilmek için Allah sevgisi, müminlere karşı azami tevazu, düşmanlara karşı izzet ve kınayıcının kına