Hırslara Kurban giden yıllar

Türkiye’deki 17/25 Aralık yolsuzluk soruşturmaları  ve akabinde gelişen toplumsal felaketler tarihe ,basit insani bir zaafın  nelere yol açabileceğinin ,bir ferdi, bir aileyi ve bir toplumu nasıl  yuttuğunun/yutabileceğinin  bu çağda yaşanmış ibretamiz bir örneği olarak geçecektir. 

    İnsanın bir kısım şeylere karşı zaafı olduğu malumdur. Bu tabiatı gereğidir. Fakat meseleye bir mümin açısından bakıldığında ,dini emir ve yasaklar çerçevesinde alınan iyi bir dini  eğitim , terbiye ,akıl ,irade ,ibret ve tecrübelerle bu zaafların  dengelenebilir, yüzleri  hayır istikametine yönlendirilebilir olduğu da muhakkaktır. İşte o zaman  negatif pozisyonda görülen bu duygular pozitife dönüşür ve insan için fazilete yükseltici birer fonksiyon eda ederler.

   İşte insandaki bu en önemli zaaflardan biri de hırs’ dır. İyi bir dini eğitim ve terbiye ile  ‘hayırlı işerde yarışma’ ya  kanalize edilebilen  bu duygu ,terbiye görmemiş eğitimsiz kişilerde  oldukça zararlı bir fonksiyon eda eder. Bu duygu herkeste farklı farklı şekillerde tezahür eder. Bu zaaf gösterme bazen mala -mülke bazen mevki- makama bazen şan-şöhrete bazen karşı cinse  bazen de hepsine birden olabilir. İnsanın iştiha duyduğu her şeyde ‘Hırs zaafı’ kendini gösterebilir. Bu yönüyle 17/25 Aralık  sürecine kadar olan ve ondan sonra da devam eden bu talan ve yolsuzluk döneminin  faillerinde , bu zaafın çok güçlü bir şekilde mevki-makam, mala-mülke  düşkünlük şeklinde hükmünü icra ettiği görülebilmektedir. İktidar ve ekibinin bu ihtirasları ,aydınlık bir dönemi karartmaya yetmiştir. Toplumdaki  sıradan insanların hırsları cirimleri kadar tahribata yol açarken idareci ve grup hırsının tahribatının  boyutunu kestirmek mümkün değildir, olmamıştır da.

    Hırs ,kısaca ’