Hizmete ne çok kin duyan kişi varmış...

Öyle diyorlar. “Hizmet’in çok düşmanı var”, “Ne çok kişi nefret ediyor!”, “Ne yaptılar  da bu kadar kin topladılar!”

Böyle sözler…

İnsan tanımanın iyi bir yolu da düşmanlarının kim olduğuna bakmaktır. Düşmanları kim, diye bakarsınız, dostları kim, diye gözden geçirirsiniz. Hükmünüzü verirsiniz.

Ama bizim düşman dediklerimizin gözünde biz de düşmanız.

Ortada birbirine düşman nazarıyla bakan iki kitle var. Hangi taraf iyi?

Burada işin içine evrensel hukuk normları ve ahlaki kriterleri girer.

Değerlendirmelerinizi buna göre yaparsanız yanılmazsınız.

Çoğunluğun “iyi” dediği “iyi” olmaz.

Çoğunluğun “kötü” dediği de “kötü” olmaz.

Yani düşmanların çokluğu veya dostların azlığı iyilik ve kötülüğe alamet olmaz.

İyi veya kötü olmayı yüz yıllardan süzülmüş gelmiş evrensel adalet ve ahlak kuralları belirler.

Mesela müseccel bir hırsız, “A” ya düşman ise; “A” bunu kafasına takmamalı.

Rüşvet ve komisyona boğulmuş bir siyasetçi, “B”ye düşmansa; “B” bunu umursamamalı.

Milletin vergilerini çarçur eden, yetimin hakkıyla saltanat süren bir politikacı “C”ye düşman ise; “C” kazandığı bu düşmanlıkla gurur duyabilir.

Ahlaksız ilişkileriyle şöhret bulmuş bir bakan veya bürokrat “D” ye düşman ise; “D” muhtemelen iffetli ve ahlaklı bir insandır.

Günahın düşmanı sevaptır.

Sevabın can düşmanı günahtır.

O nedenle kimin “iyi” olduğuna, kimin “kötü” olduğuna kitlelerin şahitliğiyle değil evrensel kriterlerle karar verilir.

Tüm nefret ve düşmanlığın birkaç kılıfı ve