[Hüseyin Odabaşı] Bozulmalar ve Bozgunlar

Necip Fazıl ordudaki bozulma ve manevi değerlerinden uzaklaşmayı anlatmak için “Yeniçeri” kitabını yazdı. Ta Fatih Sultan döneminde bir iki serkeşlik örneğinden yola çıkarak asker zaten eskiden de böyleydi demeye getirdi. Hatta bir karşılaşmasında Fevzi Çakmak Paşa’ya askeriyedeki bu kazan kaldıran Yeniçerilik ruhunu da ortadan kaldırmak gerektiğini söyleyince Paşa; “yeniçeri ruhunu askerden kaldıracam derken ayrı bir yeniçerilik yapamam” diyerek cevap verdi. 

Necip Fazıl'ın hayatı Bediüzzaman Hazretleri’ninki kadar olmasa da hapis, kovuşturma ve baskı altında geçti. İhtimal bu baskıların altında, arkasındaki kimlerin olduğunu düşünmesi bu tür bir eseri kalem almasına sebep oldu. Çünkü Müslümanlık şuuruna sahip kimler varsa o dönemde hemen herkes bu baskılardan nasibini alıyordu.   

Evet bu baskıların, zulümlerin ve darbelerin arkasında kimler vardı? Bazen hocaların asılmasına, ezanların Türkçe olarak okunmasına, darbelerle inananların ve faydalı insanların hapislere tıkılmasına sebep olanlar askeriyede yuvalanmış cuntalar ve marjinal özel yapılardı. Ve bu yapılar aynı zamanda çok dinden de diyanetten de hazz etmiyorlardı.  

Soru şu, daha çok Tanzimat yıllarından itibaren askerde cunta şeklinde yuvalanan ve millilik üzerinden özellikle dine, dindara her fırsatta düşmanlığını esirgemeyen bu yapı nasıl oluştu? Yeri geldiğinde halkın iradesini dahi dinlemeyip her 10 yılda veya 15 yılda bir darbe yapan bu güruhun kökleri tarihte ne zaman hangi dönemde oluştu? Tüm bu sorulara cevap olsun diye konuya ışık tutabilmek için tarihen biraz gerilere kadar gitmemiz gerekir. 

Aslında ta Peygamber Efendimiz(sav) döneminden itibaren askere Müslüman olmayanlar alınmazdı. Çünkü Müslümanların kendi vatanlarını, dini, milletinin namusunu savunmak Müslümanların işiydi. Hatta Hendek Savaşı’nda Medine Vesikasına göre anlaşmalı oldukları Ya