[Hüseyin Odabaşı] Mevlit Kandili Münasebetiyle Su Kasidesi

Mevlit kandili vesilesiyle bu yazımın bir  “selat ü selam” yazısı olmasını diliyorum. Çünkü Allah ve meleklerinin SELAM ettiği Nebi’ye(sallallahu aleyhi vesellem) bizim de selam verip hürmet ve sevgimizi takdim etmemiz gerekir. Ayrıca bu, ayette geçen bir emirdir. 

“Allah ve melekler peygambere salât ediyorlar; ey iman edenler, siz de ona salât ve selâm okuyun.” (Ahzap, 56)

Bu sebeple Türk edebiyatında hemen her şair mürettep divanlarında Peygamberimize(sallallahu aleyhi vesellem) olan saygı, sevgi ve hürmetini ifade edip belirtmek için na’tlar, mevlitler, miraciyeler, vesiletü’necatlar yazdı. Bununla dertlerine şifa aradılar, O’ndan(sallallahu aleyhi vesellem) şefaat umdular. 

Türk edebiyatında na’t çalışmalarının en önemlilerinden biri şüphesiz Fuzuli’nin Su Kasidesi’dir. Bu kasidenin Fuzuli’nin yaşamış olduğu sosyal ve coğrafi çevreyle alakası var. İlk önce Bağdat gibi çöle yakın bir yerde hayatı geçen Fuzuli, Dicle nehrinin soğuk ve serin sularını seyre dalmakla suyun nasıl bir hayat kaynağı, susuzluğunsa nasıl bir ölüm olduğunu çok iyi biliyordu. Bu kaside Efendimize(sallallahu aleyhi vesellem) olan hayranlık ve aşkını ilan ederken suyla alakalı bu kadar güzel teşbihlerde, telmihlerde bulunmak sanıyorum iklim ve coğrafi yapının suyu öne çıkardığı bir hayatı yaşayan Fuzuli gibi hassas bir şairle ancak mümkün olabilirdi.

Efendimiz(sallallahu aleyhi vesellem) ölü gönüllere Kevser'le biten bir yola davet ettiği için Onun(sallallahu aleyhi vesellem) misyonu ancak “su” sembolü ile bu kadar güzel ifade edilebilirdi. Suya kavuşan gönüller hayat buluyor; ondan mahrumiyet ise ölümü beraberinde getiriyordu. Su seyyaldi. Katı maddelerin ulaşamayacağı yerlere kadar yolu vardı onun. Su, Hz. İsmail'in debelenmesiyle ortaya çıkan ve Mekke'yi bir ümran merkezi haline getiren bir zemzemdi.