[Hüseyin Odabaşı] Muhacir olursa Ensar da olur

Hicret edene, yollara düşene vatanından çıkarılana veya kendi isteği ile çıkana yardım edilmesi gerektiğini anlatmak için Mekke’den hicret edenlere muhacir; Medineli yardım eden kahramanlara da ensar dendi. Muhacirin olduğu yerde Ensar da olur, olmalıdır. Çünkü muhacir yolcudur, hatta Kuran’ın ifadesiyle; “yolun oğludur”; vebnissebil. 

Tevbe Suresi 60. ayete göre annesine bağlı olduğundan onsuz yaşayamayan çocuklar gibi “yolun evlatlarına”; yani yolcuya da zekât verin denir. İsra Suresi'nde de yolda olan veya yolcu anlatılırken “yolun oğlu” tabiri tercih edilir. “Ve atizel kurba hakkahu vel miskini vebnissebili ....” (İsra, 26) Bir çocuğun annesine muhtaç olması gibi yola bağımlı yaşamak zorunda kalanlara verin, yardım edin. Yolcuya yapılacak en büyük yardım da onun yolculuğunu bitirmesine matuf olanıdır. Ensar olarak verdiklerimiz ve yaptıklarımız muhacir bir yolcunun yolculuğunu kolaylaştırmalıdır.  

Yolculara yardım etme, onlara saygı gösterme bir Allah ahlakıdır ve o ahlakla ahlaklanmamız gerekir. “Tehallaku bi ahlakıllah. (Allah ahlakıyla ahlaklanın)” (Hadis). Allah yolculara ve muhacirlere lütufta bulunarak onların ibadetlerini hafifletti. Mesela yolcuya Allah zekâtlarımızdan bir pay ayırdı. Daha sonra kaza etmek şartıyla yolcuyu oruç tutmaktan da muaf tuttu. Dinin direği namazı yolculuk esnasında 4 rekât yerine 2 rekât kılmalarına müsaade etti. Kazası olmayan bayram namazlarını dahi yolcular kılmama ruhsatına sahiptirler. Ya abdest ondada bir hafifletme söz konusu. Yolcu olan ayağını yıkama zahmetine katlanmayıp isterse mesh etme yolunu tercih edebilir. Allah ve Resulü her durum ve şartta yolculara ikramda yardım ve muavenette bulunmamızı istemiştir. 

Fakat Hicret, bir kimsenin kendi vatanına geri dönüşü olmayan bir yolculuğudur. Bu bakımdan hem kullar hem de Allah katındaki mükafa