Hz. Mevlana'nın dediği gibi, yanmayan yakamaz

Dr. Mehmet Akay Ağabey Zübeyir Ağabeyimiz için diyor ki: “Bir gün Zübeyir Ağabeye dedim ki: ‘Risale-i Nur dersleri için üniversitelerdeki gibi aylık yıllık programlar yapsak… Nerede, ne zaman, hangi ders okunacağı belli olsa nasıl olur?’ ‘Kardeşim’ demişti: ‘RİSÂLE-İ NUR’U 10-15 KERE KENDiNE OKU, SONRA MÜZÂKERE NEVİNDEN KARDEŞLERE OKURSUN. BAŞKALARINA DERS VERMEK İKİNCİ PLANDA OLSUN. Zira, yanmayan, yakamaz… (…) Kardeşim, fedakârlık İKSİR gibi tesir eder. Fedakârlık dairesi inkişaf edecektir…’ 

Dr. Mehmet Akay devamla: “1972 yılı Ağustos ayının son günleri… Fatih’te Dr. Sadullah Nutku Ağabeyle birlikte tuttuğumuz yazıhanede, hasta gelmediği zaman bol bol RİSÂLE-İ NUR okuyorduk. Bir gece rüyamda Zübeyir Ağabeyi gördüm. Oturduğumuz binanın dış kapısından çıkarken, arkadan seslendim: ‘Geleyim mi ağabey?’ Bana cevap vermedi. Bir kardeşle beraber gittiler. Bir hafta sonra Sadullah Ağabey vefat edip Eyüp Sultan’da yanına gitti…

“(Vefatından birkaç ay önce) 1971 yılı Ocak ayı idi. Dr. Macit Türkmenoğlu Beyle ziyaretine gitmiştik. Çok hasta idi. Hastalığının tedavisi için doktor olarak bazı tavsiyelerde bulunuyorduk. Bize: ‘Kardeşlerim, Risale-i Nur’u okumak, okutmak ve neşretmek, bende fikr-i sabit haline gelmiş. Bunun da tedavisi var mı?’ demişti.” 

“1958’de Ortaokul son sınıfta iken tarih, tasavvuf, felsefe gibi konularda 700 kadar kitap toplamış ve alabildiğine okumuştum. Fakat bir türlü aradığımı bulamamıştım. Lise son sınıfa geldiğimde ‘Keşke bu kadar kitap okumasaydım da insana ne lâzımsa onları okusaydım!’ dedim. Bu arada çeşitli tefsirlere yöneldim. Yine zihnimdeki sorular varlığını sürdürüyordu. Nihayet lise sona gelmiştim. Okulun kapıcısı, iki gençle beraber bir kitap okuyordu. Yaklaştım: ‘Ne okuyorsunuz?’ dedim. ‘Kur’an tefsiri’ dediler. ‘Dinleyeb