İç Yolculuğun İşaretleri ve Zihinsel Körlük

Günümüzde insanlar dış dünyadaki trafik işaretlerine büyük bir dikkatle uyar. Kırmızı ışıkta durur, hız limitine dikkat eder, yön levhalarını takip eder. Çünkü bilir ki bu kurallar görmezden gelinirse, ortaya bir kaza çıkar; bedeni zarar, maddi kayıp ya da ölüm riski doğar.

 

Ne var ki, aynı duyarlılığı iç dünyamızdaki işaretlere göstermek konusunda çoğu zaman ihmalkâr davranırız. Kalbin uyarılarını, vicdanın “dur” dediği anları, zihnin yavaşlamaya ihtiyaç duyduğu zamanları çoğu zaman duymamayı seçeriz. Oysa asıl tehlike, fiziki kazalarda değil; ruhi ve kalbi çöküşlerde saklıdır.

 

 

İnsan, sadece bedenle değil; akıl, kalp ve vicdanla da yolculuk yapar. Bu iç yolculukta da aynen fiziki trafikte olduğu gibi hız limitleri, dönüş yasakları, kırmızı ışıklar vardır. Ama bu işaretler gözle değil, vicdan, izan ve iman (kalp) ile görülür.

 

Vicdanın sesini bastırmak, iç pusulayı kaybetmek, duygu ve düşüncelerimizin sinyallerini ihmal etmek; bizi sadece bireysel anlamda değil, toplumsal ilişkilerimizde de yıpratır. Çünkü ruhi ve kalbi kazalar, tıpkı maddi kazalar gibi zincirleme etki meydana getirir: bir kişinin içsel kaybı, çevresine, ailesine, topluma kadar uzanabilir.

 

Oysa bir arabayı yola çıkarmadan önce nasıl frenlerini, ışıklarını, motorunu kontrol ediyorsak; iç yolculuğa çıkmadan önce de ruhumuzun, vicdanımızın, niyetimizin sağlıklı çalışıp çalışmadığını kontrol etmeliyiz.

Bakımı yapılmamış bir “hayat motoru” yolda kalır, arızalanır, hatta kendi sahibini yolda bırakır. Kal