İman ve Aktif Ümit

İman, aktif ümit ve kararlılık insanın gerek seviyeli performans ortaya koymasında ve gerekse de bela ve musibetler karşısında devrilmeden yoluna devam etmesinde hayatî öneme sahip dinamiklerdir. Her şeyden önce bir insanın ümidi inancı ile doğru orantılıdır. İnişli-çıkışlı hayat yolculuğunda bela ve musibetler karşısında pes etmeden yola devam etmek büyük ölçüde aktif ümit ve manevi değerlerle beslenerek sağlam bir duruştan geçer. Aksi takdirde umudun yitirilip ye’se düşülmesi ve taksit taksit ölüm sürecine girilmesi söz konusudur. 

Yaşanılan olaylar değişik kriter ve perspektiflerden değerlendirilebilir. Bir Müslümanın yaşadığı olayları okuma, değerlendirme ve ona göre tavır belirlemede ölçüsü Kur’an, Sünnet ve bu iki semavi kaynak merkezli yaklaşımlardır. Dünya bir imtihan yeridir. Allah, insanı hayır ve şer; korku, açlık, makam, bela, musibet gibi pek çok argümanlarla imtihan etmektedir. (Enbiya, 21/35; A’raf, 7/168) 

Olayları sadece dış yüzleriyle değerlendirmek eksik ve yanlış bir yaklaşımdır. Zira dışı yüzü eksi ama neticesi hayırla noktalanan pek çok olay vardır. İnsan kendi hayatına bu gözle baksa sayısız örneği görür. Tabii bütün bunlarda sebeplere riayet ederek Allah’ın lütuf ve ihsanlarını beklemek aktif ümittir. Sebepleri yerine getirmeden, iradenin hakkını vermeden ümitlenmek ise pasif bir bekleyiştir. Peygamberimiz (s.a.s.) şartlara göre sebeplere riayet etmenin gerekliliğini; yerinde zırh giyerek, yerinde hendek kazarak örnekleriyle göstermiştir. O, bir yandan sabır tavsiye etmenin yanında diğer taraftan hep ümit vermiştir. Zira Yüce Mesajımız Allah’ın rahmetinden ümit kesmenin inkar edenlerin bir vasfı olduğunu bu itibarla müminin yese düşmemesi gerektiğini emretmektedir. (Yusuf, 12/87)

Ümitli olmanın en önemli sebebi, gidilen yolun doğruluğudur. Allah’ın rızasını kazanmak için kul